Cumhurbaşkanı Başdanışmanı ve Cumhurbaşkanlığı Hukuk Politikaları Kurulu Başkanvekili Mehmet Uçum, X hesabından, “Demokrasi hukuku notları (1)” başlıklı bir yazı kaleme aldı.
Uçum, yalnızca seküler hayat şeklini garanti altına alan, hayat usulleri ortasında hiyerarşi oluşturan, klasik ömür şekillerini ve inanç kıymetlerini dışlayan bir hukuk anlayışının geçmişte demokrasi için koşul sayıldığını argüman etti.
Türkiye’de İslam’ın baskı altına alındığını öne süren Uçum, “Müslümanların ibadetleri ve bayanların başörtüsü batıcı çağdaşlığa (!) hasebiyle demokrasiye karşıt görülüp baskı altına alındı, yasaklara uğradı. Muhafazakâr hayat üslubu aşağılanmaya çalışıldı. Ulusal ve yerli özellikler, klasik pahalar tasfiye edilmek istendi” diye yazdı.
“ÇAĞDAŞLIK VE DEMOKRASİ ORTASINDA MECBURİLİK ALAKASI KURULDU”
Uçum’un yazısı şöyle:
“Hukuk devleti, hukukun üstünlüğü, anayasal demokrasi üzere kavramlar çeşitli münasebetlerle demokrasinin bir hukuk nizamı olduğunu anlatır. Bu kavramlarla, bir hukuk tertibine dayanmayan demokrasinin işlemeyeceği vurgulanır. Yani demokrasinin çalışması için hukuka gereksinim vardır.
Buna nazaran demokrasi, siyasal yapının ya da geniş manasıyla, siyasal toplumun bir hukuk sistemine dayanan işleyiş prensibidir. Bu işleyişin hukukuna da demokrasi hukuku denebilir. Bu durumda demokrasi öncelikle hukukun konusu olur ve bir hukuk teorisi haline gelir. Lakin şimdiye kadar ‘demokrasi hukuku’nun bir disiplin olarak gelişmemesi tam bilakis demokrasi ve hukuk ortasında tansiyon olması dikkat caziptir.
Batıcı Demokrasi Anlayışı!
Demokrasi öz olarak her yerde geçerli genel bir norm yani hukuk nizamıdır. Lakin gerek batıda gerekse batıcılığın tesiriyle ülkemizde demokrasi çoğunlukla batıya ilişkin bir siyasal sistem ve siyasi teori olarak görüldü. Demokrasi teorisi batı toplumlarının fikri perspektifine, toplumsal, siyasi ve kültürel olgularına nazaran ele alınınca, batıcı tercihler ve pahalar açık ya da örtük formda demokrasi kavramının asli ögeleri sayıldı.
Çağdaşlık ve demokrasi ortasında mecburilik münasebeti kuruldu. Lakin burada kastedilen; batıcılığı çağdaşlıkla eşitleyen, batıcı tercihler ve kıymetlerden ibaret görülen dışlayıcı bir çağdaşlık anlayışıydı. Sonuç olarak batıcılık ile demokrasi özdeşleştirildi.
KÜLTÜR EMPERYALİZMİNİN ARACI
Böylelikle hayat usulü, inanç ve kimlik pahaları batılı yahut batıcı olmayan toplumlarda gerçek demokrasinin gelişemeyeceği ileri sürüldü. Demokrasi ve hukuk ortasındaki bağ bu bağlam üzerine kuruldu. Batıcı bedelleri ve tercihleri öne çıkaran, örneğin yalnızca seküler hayat üslubunu garanti altına alan, ömür üslupları ortasında hiyerarşi oluşturan, klâsik hayat biçimlerini ve inanç kıymetlerini dışlayan bir hukuk anlayışı demokrasi için koşul sayıldı.
Bu nedenle batılı ve batıcı olmayan toplumlara batı usulü demokrasi ve hukuk anlayışının ihracının yapılması gerektiği sonucuna varıldı ve buna ait stratejiler geliştirildi. Batı üslubu demokrasi emperyalist siyasi hakimiyete hizmet yanında kültür emperyalizminin de aracı oldu. Sonuçta batının demokrasi ve hukuk bakışındaki emperyalist dayatma ve baskıcı içerik dünya geneline yayıldı. Yirminci yüzyılın bilhassa ikinci yarısından itibaren emperyalizm, hem batı şekli demokrasiyi hem de batıcı hukuku bu ideolojik taban üzerinden yeni sömürgeciliğin araçlarına dönüştürdü.
“GELENEKSEL PAHALAR TASFİYE EDİLMEK İSTENDİ”
Bunun tesirleri Türkiye’de de görüldü. Ülkemizde İslam inancı, Müslümanların ibadetleri ve bayanların başörtüsü batıcı çağdaşlığa (!) hasebiyle demokrasiye karşıt görülüp baskı altına alındı, yasaklara uğradı. Muhafazakâr hayat stili aşağılanmaya çalışıldı. Ulusal ve yerli özellikler, klâsik bedeller tasfiye edilmek istendi.
Türkiye, bu emperyalist saldırganlığa karşı Cumhurbaşkanı Erdoğan idarelerinde yükselişe geçen görkemli bir başkaldırı yaparak emperyalist projeleri büyük ölçüde boşa çıkardı.
Nihayetinde tüm dünyada Türkiye’nin de güçlü tesiriyle yirmi birinci yüzyılın birinci çeyreği dolmadan bu emperyal-faşist ideolojik ve eylemsel saldırganlık teşhir oldu.
Bugün demokrasinin batıcı ömür usulünden ve bedellerinden bağımsız genel bir norm ve işleyiş hukuku olduğu giderek daha net görülüyor.
Tartışmayı sürdüreceğiz.”
