Tarih 13 Temmuz 1979’u gösterirken dört Filistinli Mervan Sebanu, Muhammed Taban Ebuzerat, Mustafa Beşeyşi ve Hüseyin Abdullah, Ankara’da Mısır Büyükelçiliğini bastılar. Mısır Büyükelçiliği baskını Filistin Kurtuluş Örgütü’nün Türkiye temsilciliğinin açılmasıyla sonuçlanmıştı. Gerillalar ise Filistin davasında o güne dek birlikte hareket eden Arap ülkeleri ortasında birinci büyük gediğin açıldığı Mısır Devlet Başkanı Enver Sedat’ın İsrail Başbakanı Menahem Begin ile ABD aracılığıyla imza altına aldığı Camp David Muahedesi’ni protesto ederek iptalini istiyorlardı.
Ankara’da Mısır Büyükelçiliğini basan dört Filistinli, elçilik çalışanını rehin aldı. Çıkan çatışmada, bir polis ve bir bekçi şehit edildi. Mısır Büyükelçisi Ahmet Kemal Ulema’nın da bulunduğu yedisi Türk 20 elçilik vazifelisi rehin alındı. Aksiyoncular 15 Temmuz’da teslim oldu.
70’li yılları sarsan olayı anlatan bir kitap geçtiğimiz günlerde okuyucularla buluştu. İsmi “Filistin Kartalları” olan ve Kor Kitap’tan çıkan kitabın muharrirleri Serpil Çelenk Güvenç ve Sultan Özer.
SAĞ BASINDAN ÖRNEKLER
Peki olayı Türk basını nasıl gördü? Kitabın ilgili kısmı şöyle:
Sağ kanadın en ünlü yayın organlarından Tercüman gazetesinde gerek başyazı gerekse muharrirler olayı şöyle yorumlamaktaydılar.
AHMET KABAKLI: “ELÇİLİĞİ BASAN HAYDUT”
Ahmet Kabaklı, 18 Temmuz 1979 tarihli Tercüman gazetesindeki köşesinde “Kirli, kırık bir ayna” başlıklı yazısına, FKÖ davası ile Elçiliği basan “haydutlar”ın birbirinden ayrılması gerektiğini, Filistin halkının kurtuluşunun Arap dünyasının en başta gelen problemi olduğunu söyleyerek başlar. İslam âlemi bir gün Kudüs’ü kurtaracak ve burada bir İslam devleti kuracaktır. FKÖ’nün birçok ülkede “devlet” muamelesi görmekte olduğunu, Arafat’ın devlet lideri, Kaddumi’nin ise Dışişleri bakanı olarak kabul edildiğini vurgular. Kabaklı’ya nazaran, İstanbul’da 1976’da yapılan 7. İslam Konferansında alınan FKÖ İrtibat Ofisi kurulması kararının uygulanmaması büyük yanılgı olmuştur. Abu Firaz ile yaptığı bir konuşmayı aktaran ve geleceğin büyükelçisinin de tedhiş olaylarına karşı olduğunu belirten müellif, Mısır Büyükelçiliği baskını faciasının, “Türkiye’deki hükümet yokluğunu, otorite zaafını aksettiren kirli, kırık bir ayna” olduğunu belirtir. Ona nazaran, dört eşkıya kollarını sallayarak uçaktan inmişler, ülkedeki “yoldaş” örgütlerden silah temin ederek elçiliğe girmişler, İçişleri bakanı ise “herhangi bir polis üzere günler dolusu, hadise mahallinde, tam siper halinde bulunup, TV’ye poz” vererek dünyaya “yeni bir Türk özgünlüğü destanı” vermiştir.
Devam eder Kabaklı:
“FKÖ’den temsilciler getirtilip, dört eşkıyayı teslime ikna etmeleri, her kim verdiyse, hoş bir akıldır. Lakin teslimden sonra İçişleri Bakanı’nın haydutları öpmesi, makam otomobiline alıp Marmara Köşkü’ne ağırlamaya götürmesi, milletimize ve terörden ağzı yanmış dünya halkına utanç materyali olmuştur.
‘Bu canilerin Türk adaleti önünde hesap verecekleri’ açıklanıyor… Bu yalnızca ‘adaletin cesareti’ olacaktır. Zira milletimi-ze kan ağlatan bu caniler, mevcut hükümetçe çoktan ‘beraat ettirilmiş olacaklar ki… İçişleri bakanı onları öpmek ve gezdirmek suretiyle mükafatlandırmıştır…
Hükümet başkanı dahi, bakanın ‘bu insanca yaklaşımını zekâ ve ferasetine maşallah dedirtecek laflarla ‘kutlamıştır.
Kendi partisinden olmayan en saf gençlerin dahi azap altında ‘itiraf’ ile katil sayılmalarına müsaade veren bu adamın “yabansıl” ve devrimci” haydutlara karşı bu ‘insacıllık’ zaafı neden sanki?”
ERGUN GÖZE GERİLLALARI, HÜKÜMET VE FKÖ’YÜ SUÇLAR
Aynı tarihli gazetede yazan Ergun Göze ise “Ankara’nın Taşı… Hükümetin başı…” başlıklı yazısında yalnızca gerillaları suçlamakla kalmaz, tıpkı vakitte FKÖ’ye ve hükümete de ağır biçimde çatar. Göze, baskının, ciddiyetten, vakardan, ağırbaşlılıktan uzak bir hükümetin bu özelliklerine karşı yapılan bir olay olduğunu, gerillaların bu hareketle hükümeti FKÖ ofisi açmaya fiilen zorladıklarını, Filistinli ‘dostların’ da bunu merak ede-geldiklerini, FKÖ’nün olayda samimiyetsiz davrandığını argüman eder. Göze’ye nazaran, “FKÖ Türk hükümetine posta koymaktadır. Türk hükümeti de bu postaya dünden razıdır. FKÖ’ye yalvar yakardır… El-ayak öpmediği kalmıştır. Hız, yanak öptüğü ise ortada”dır. Ecevit ise hem “katil” Güneş’i hem de FKÖ’yü tebrik etmekle büyük yanlış yapmıştır.
GÜNERİ CİVAOĞLU’NDAN BASKIN DEĞERLENDİRMESİ
19 Temmuz 1979 tarihli gazetede, Güneri Civaoğlu, birinci sayfadaki “Son Baskın Üzerine” başlıklı yazısında, çağımız demokrasilerinin ‘yepyeni bir oluşum…yepyeni bir tehdit’ karşısında olduğunu, yalnızca ülkenin değil dünyanın da uzunca bir müddet bu yeni tehdit ile yaşamak zorunda olduğunu argüman eder. Cıvaoğlu’na nazaran, ülkeler bu alanda yalnızca tesirli korunma sis-temleri geliştirmekle kalmamalı, milletlerarası işbirliklerine de girmelidir. Bununla birlikte kelam konusu şiddeti üreten toplumsal, ekonomik ve siyasal şartların görmezlikten gelinemeyeceğini, Filistin olayının ’30 yılı aşkın bir müddettir yurtsuz kalan, çadırlarda jenerasyonlar yetiştiren Filistin toplumu bir sonuca varmak ve toprağını edinmek için dünyaya “ben varım” diye sesini duyurma çabasında’ olduğunu, Mısır Büyükelçiliği baskınının Filistinli açısından “Ben de varım” çığlığı olduğunu, ne var ki bu aksiyon sırasında bir bekçi ve bir polisin öldüğünü belirtir. Hâkim olduğumuz topraklarda şiddet kullanılmıştır; bir kısım hatasız, günahsız insan 30 saate yakındır silah tehdidi altında -yazı yazıldığında şimdi olay sonlanmamıştır- tutulmaktadır. İçişleri Bakanını da eleştiren Cıvaoğlu, Türkiye’nin imkanlarının büyük bir savurganlıkla yok edildiğini, KİT’lere savrulan bütçe imkanlarıyla güvenlik güçlerinin ileri teknolojiyle donanabileceklerini ve takımların eğitilebileceğini tez eder. Müellife nazaran, toplumun şiddet olayları karşısındaki sancıları, acıları ağırlaştıkça bu ve gibisi “rasyonel reçeteler” gündeme gelebilecektir.
NAZLI ILICAK BASKINI VE GÜNEŞ’İN TAVRINI ELEŞTİRİR
Aynı sayıdaki “Fazla Konuşmak” başlıklı yazısında Nazlı Ilıcak’ın H.F. Güneş’i eleştirdiğini görmekteyiz. Demirel’in başlattığı teröristi öpme’ polemiğine Ilıcak’ın yaklaşımı Bakanı eleştirmektir. Göreve geldiğinden bu yana az konuşan Güneş ‘Bir gün Demirel’i öpmem gerekirse, onu karanlıkta öperim diyerek ciddiyetsiz ve ağırbaşlılığa yakışmaz bir üslup kullanmıştır ki bu üslup birebir vakitte yakışıksız ve mütecavizdir. Ilıcak yazısını şöyle sonlandırır;
“Ne çenesi düşük milletiz! Bir öpücük üstüne kaç gün laf ediyoruz:
‘Öpüşmek cinayet teşvikçiliğidir’
‘Hayır, öpüşmek insanca bir yaklaşımdır’
‘Bari karanlıkta öpseydin’
‘Bir gün Demirel’i öpersem karanlıkta öperim’
Ya bir delikanlı çıkar da koskoca İçişleri Bakanı’na ‘Bırak Demirel’i karanlıkta öpmeyi, insanca yaklaş bana, beni öp’ derse ne olacak?
RAUF TAMER: ŞAYET FKÖ’NDEN KORKACAK, ÇEKİNECEK HALDEYSEK, ÇEKİVER ESASEN KUYRUĞUNU…
Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının idamı ile ilgili en müptezel yazılardan birisini yazmış olan Rauf Tamer’in bu mevzudaki yazı-sının da misal olduğu söylenebilir. Tıpkı sayıdaki “Eylem ve Elem” başlıklı yazısına İçişleri Bakanı H.F. Güneş’i eleştirerek başlayan Tamer, Bakanın telaffuzlarından en çok “FKÖ ile ya ortamızda bir uçurum açılsaydı” kelamlarına karşı çıkar. Ona nazaran “açılırsa açılır… şayet FKÖ’nden korkacak, çekinecek haldeysek, çekiver zati kuyruğunu… Hoş güzel destekliyorken, kendileri gelip işi bulandırmadılar mı? Yok canımızla bizi dünya kadar masrafa sokmadılar mı? … Şeflerinin zafer işaretine şaşarım. Neyin zaferi bu? İş, sorumluluğa geldi mi de:” efendim, biz birebir örgütten değiliz, yalnızca fraksiyonuz”. Şey üzere yani. Bizim TKP ismine, THKO’nun arabuluculuk yapması üzere… 6″ Tamer, Bakanın gerillaları sıkıyönetime teslim etmek yerine Marmara Köşküne götürmesine de karşı çıkar. Ona nazaran, Güneş’in bu itidalli davranışları ülkedeki terörü ve onu tezgahlayanları da teşvik edecektir. “Gerillaya ödün vermedik” diyen Bakan’a şöyle seslenir: ” İlahi.. Ödüne ne gerek? Yanak verdin, yanak”
ALPAY KABACALI SAĞ BASININ BAKIŞINI DEĞERLENDİRİR
Alpay Kabacalı’nın Cumhuriyet gazetesinde yayımlanan ‘Ankara’daki Baskından sonra başlıklı yazısında da olaya iliş-kin sağ basındaki görüşler özetlenmektedir. Bu nedenle yazıyı sağ basının görüşlerini aktardığımız kısma almayı faydalı bulduk.
Kabacalı, birtakım sağ yayın organlarından alıntılar yapmak suretiyle ‘bu hükümet gitsin’, ‘kahrolsun solcular’ histerisiyle bakan sağ basının olayı çarpıttığını belirtmektedir. Kabacalı’nın Adalet Partisi’nin (AP) yayın organı Son Havadis’ten aktardığı Güngör Yerdaş imzasını taşıyan 16 Temmuz 1979 tarihli yazıda hükümetin emniyet güçlerinin çalışmasına müsaade vermediği, yıllardan beri Türkiye’den giden kanun kaçaklarını ve Cumhuriyet yıkıcılarını besleyip eğiten FKÖ ile masaya oturabildiği, milletlerarası platformda Türkiye’nin kaç kırat olduğunun meydana çıktığı belirtilmektedir.
Gerillaların Mao yanlısı komünist olduklarını ileri süren Hergün gazetesi ise FKÖ’nün Türkiye’den ‘değişik fraksiyonlardaki sol eğilimli gençleri terörist olarak eğittikten sonra geri gönderdiğini, İslam Birliğinde yer almak istemenin, din kardeşi ülkelerin bir modülü olmak istemenin farklı, ‘Türk kanı dökmek-ten çekinmeyen bireylerle el ele olmanın farklı bir şey olduğunu yazmaktadır.
Milli Selamet Partisi (MSP)’nin organı Yeni Zaman’da 19 Temmuz 1979’da Tuncay Özorun isimli müellife nazaran, Filistinli gerillalara ödün verilmemiş lakin ‘öpücük’ verilmiştir. Kelam konu-su gazeteye nazaran artık hiçbir hatalı kanunlara teslim olmaktan kaçmayacaktır zira ‘hangi hatalı o öpücüklere dayanabilir ki?’. Yeni Periyot, kalkınma savaşının lakin bu türlü verileceğini ve anarşinin bu türlü durdurulacağını vurgulayarak Güneş’le kelamım ona dalga geçmektedir.
19 Temmuz tarihli Bayrak gazetesinde Zafer Seçkin imzalı ‘Devlet Otoritesi Zedelendi’ başlıklı yazıda hükümetin serin-kanlı davranamadığı, dışardan onun bunun arabuluculuğunu’ talep ederek acizlik gösterdiği, bilhassa İçişleri bakanının toy ve acemice hareket ederek makamının gerektirdiği ciddiyete gölge düşürdüğü ve hükümetin başarısız bir imtihan verdiği argüman edilmektedir.
