Sağlık hizmetlerine erişimde yaşanan zorluklar ve kültürel alanda paha görmeyen üretim, Türkiye’de birçok insanın hayatını direkt etkilemeye devam ediyor.
Sözcü muharriri gazeteci Uğur Dündar, son köşe yazısında Türkiye’de sıhhat sistemindeki yapısal meseleleri ve toplumsal eşitsizliklere değinerek, muharrir Hasan Baran’ın yayınevi bulamadığını belirtti. Dündar, önemli bir hastalık geçirmesine karşın görüntüleme hizmetine erişemeyen muharrir Hasan Baran’ın yaşadığı mağduriyeti gündeme taşıyarak, Baran’ın değerli bir müellif olduğunu söz etti.
Dündar’ın yazısı şu halde:
“Önceki gün, Kuzey Ege’de, dağ başında yaşayan, hayatını roman yazmaya adamış Hasan Baran kardeşimle konuşuyordum.
(Bana nazaran Türkiye’nin en başarılı roman müellifi sıralamasında rahatlıkla birinci 3’e girmesi gereken bu büyük müellif, maalesef yapıtlarına hak ettiği kıymeti verebilecek bir yayınevini şimdi bulabilmiş değil.)”
‘6 AY SONRAYA RANDEVU VERİLİYOR’
“Hasan bir müddettir yakalandığı şiddetli gribi yenmeye çalışıyor. Telefon konuşmamız sık sık ciğerlerini parçalarcasına kopan öksürük nöbetleriyle kesilince, bir hastaneye gidip akciğer röntgeni çektirmesini önerdim.
Meğer bulunduğu yöredeki devlet hastanesinde bu tıp görüntülemeler için 6 ay sonrasına randevu veriliyormuş!..
Hayatımın bir kısmı Yeşilköy’de geçti.
Semtte yaşamaya başladığım birinci günlerde öğrendiğim isimlerden biri Dr. Konstantin Kalangos olmuştu. Beşerler ondan hem başarılı bir tabip, hem de adeta bir uygunluk meleği olarak kelam ediyorlardı.”
‘UĞUR DÜNDAR OLMANIZ BİR ŞEY DEĞİŞİTİRMEZ’
“Günün birinde soğuk algınlığı geçirince, meskeninin yanındaki muayenehanesine gittim. Aslında maksadım sakinlerin gönüllerine taht kuran, ünü Yeşilköy dışına taşan bu ‘efsane’yi tanımaktı. Anlatıldığı üzere çok sıcak karşıladı. Titiz bir muayeneden sonra “İstirahat ederseniz kısa müddette geçer” deyip, ilaç dolabına yöneldi. Oradan tıbbi mümessillerin fiyatsız bıraktığı ilaçlardan birkaçını alıp bana vermek istediğini görünce, müdahalede bulunarak ‘Değerli hocam, lütfen bana reçete yazın. Siz onları nitekim muhtaç durumda olan hastalarınıza verirsiniz. Fiyatınızı ödeyeyim, kimseyi de bekletmeden müsaadenizi alayım’ dedim.
Gülerek şu karşılığı verdi:
‘Bugün benim fiyatsız hasta bakma günüm. Haftanın üç günü bu türlü yaparım. O nedenle bunları kabul etmek zorundasınız. Uğur Dündar olmanız, bir şey değiştirmez’ deyince, mahcubiyetten sesimi çıkaramadım.”
‘BABASININ YOLUNDAN GİDİYOR’
“2004 yılında vefat eden Dr. Konstantin Kalangos’un adı, artık çok sevdiği Yeşilköy’ün bir sokağında yaşıyor…
Ayrıca Kalp-Damar Cerrahisi Uzmanı olan oğlu Prof. Dr. Afksendiyos Kalangos da Koç Üniversitesi Hastanesi’nde isminden başarılarıyla kelam ettirdiği üzere, kurduğu Kalangos Vakfı ile de doğumsal kalp hastası çocuklara tedavi imkanı sağlıyor. Bu istikametiyle yani insanların hayatına güzelliklerle dokunmada babasının yolunda gidiyor.
Prof. Kalangos, şu sıralarda, benim de konuşmacıları ortasında yer aldığım, babasıyla ilgili bir belgesel hazırlatıyor.
Bu anıt isimlerden birini, bedelli Prof. Dr. Murat Dilmener’i ise maalesef koronavirüs salgınında kaybettik.”
‘GÖZÜYLE TEŞHİS KOYAN DAHİLİYE UZMANLARINDAN BİRİYDİ’
“…İstanbul’da sıradan bir gündü. Hasta, uzun bir koridoru yürüdükten sonra nihayet aradığı odanın önüne geldi.
Nefes almakta zorlanıyordu. Kapıyı çaldı, başını içeriye uzattı.
Sımsıcak bir ses ona ‘Gel bakalım’ diye seslendi.
İçeriye girdi. Parasız olduğunu, toplumsal teminatının bulunmadığını söyledi.
O bunları hiç duymamış üzere yaptı. Belirli ki hastayı utandırmak istemiyordu.
‘Şikayetin ne?’ diye sordu.
Eliyle karnını bastıran orta yaşlı bayan, ‘Ağrıyor’ dedi.
‘Sedyeye uzan, seni güzelce bir muayene edelim!..’
O, görüntüleme tekniklerinin kâfi olmadığı yıllarda, adeta gözüyle teşhis koyan dahiliye uzmanlarından biriydi. Teşhisteki başarısı efsane üzere, lisandan lisana anlatılıyordu.
Üzerinde ‘Numunedir, parayla satılmaz’ yazılı birkaç kutu ilacı dolabından alıp, bayana uzattı. “Bunları kullan, 15 gün sonra tekrar gel” diyerek uğurladı.
Eskiler ‘İyilik yapın, o yol alır’ derler ya, tam da o denli oldu. Bu özelliğiyle kısa müddette yokluk içinde yaşayan hastaların umudu haline geldi. Artık kapısında kuyruk oluşuyordu. Fakir hastalar kuyruğu…”
‘YETİŞTİRDİĞİ TÜM ÖĞRENCİLERİNE BİREBİR ŞEYİ ÖĞÜTLEDİ’
“Yıllar, yılları kovaladı.
2004’ün sıradan bir gününde tekrar kapısı çalındı.
Yumuşacık ses tonuyla “Gel” dedi.
Bu kere durum farklıydı! Zira içeriye girenler ekip elbiseli ve kravatlıydılar. Ellerinde siyah çantalar vardı.
‘Müfettişiz’ dediler. ‘Hakkınızda şikayet var. Maddi imkanı olmayanları muayene ederek devleti ziyana uğratıyormuşsunuz!.. Savunmanızı almak için geldik!..’
Aklına hiç gelmeyen bu suçlama karşısında acı acı güldü. ‘Bu ülkede fakirleri parasız tedavi etmek ne vakittir cürüm oldu’ diye geçirdi içinden. Her zamanki nazik halini sürdürerek ‘Ne istiyorsanız sorabilirsiniz, hayatımda hesabını veremeyeceğim hiçbir şey yok’ diyebildi.
Büyük (!) soruşturma tamamlandı. ‘Devleti ziyana uğratmak’ cürmünden yargılandı. Yıllarca süren dava sonuçta düştü!..
O, yetiştirdiği tüm öğrencilerine daima tıpkı şeyi öğütledi:
‘Kapınızı çalanı geri çevirmeyin… Kederini dinleyin, muayene edin, ilacını verin. Ve güler yüzle yolcu edin. Gülen yüzünüzü hastalarınızdan asla esirgemeyin…’
Covid-19’a yakalandığında öğrencileri melek kalpli hocalarını kurtarabilmek için dayanılmaz bir uğraşla çırpındılar, gece gündüz başından ayrılmadılar, ancak ne yazık ki kurtaramadılar.”
‘EFSANE DPKTORLARIN BEDELİ BUGÜN DAHA UYGUN ANLAŞILIYOR’
“Yine günümüze dönelim:
Hayat pahalılığının pençesinde kıvranan milyonlar için “efsane” tabiplerin bedeli bugün daha uygun anlaşılıyor.
Baksanıza, dünya çapında bir romancı olmasına rağmen Hasan Baran’ın özel bir hastaneye gidip akciğer röntgeni çektirecek parası yok!
Ne diyeyim?
Bu süper müellifi keşfedip hakkını vermeyen yayınevleri utansın…”
