Türkiye Ethem Büyükışık’ı, “kalp krizi geçirdi”, “intihar etti” denilen oğlunun aslında bir cinayete kurban gittiğini ortaya çıkarmak için 7 yıl yılmadan çalışan bir baba olarak tanıdı. Meğer o Türk Silahlı Kuvvetleri’ni NATO’da Türk Ulusal Askeri Temsil Heyeti Başkanı olarak temsil etmiş, yurtiçinde ve yurtdışında Komando, Dağ Komando, İç Güvenlik, Hava İndirme ve Özel Kuvvetler komutanlıklarında meskenini, eşini, evladını görmeden çalışmış, Türk Silahlı Kuvvetleri Üstün Cüret ve Feragat Madalyası sahibi bir subaydı.
Emekli Tümgeneral Ethem Büyükışık, askerlik hayatı boyunca yurtiçi ve yurtdışında terörle uğraş etti. Bu misyonları gereği, 16 yılını, doğacağından bile 5 ay sonra haberdar olduğu biricik oğlundan uzakta geçirdi.
Bahçesinde koşturacak torunlarını seveceği günlerin hayalini kurarken aldığı telefonla gittiği inşaat alanında yerde yatan oğlunu gördüğü an hayatının en büyük çabası başladı. Tüm deneyimleri, ona oğlunun bir cinayete kurban gittiğini söylüyordu.
Bu inançla tüm engellemelere karşın sürdürdüğü 7 yıllık uğraşta adaleti sağlama gayesine hayli ulaştı. Mahkeme, yüksekten düşme sonucu öldü denilen Dorukhan Büyükışık’ın öldürüldüğüne ait iddianameyi kabul etti. Büyükışık’ın ’Organize cinayet’’ olarak tanımladığı olayla ilgili şüpheliler, adalet önünde hesap vermeye başladı.
Ömrü teröristlerle savaşla geçen Emekli Tümgeneral Ethem Büyükışık ile hayatının en büyük savaşını, biricik oğlu için adalet arayışını, hoş ailesini konuştuk.
Şu anda kaç kişi yargılanıyor?
Jandarmada iki kişi var. Polislerde sekiz kişi var. 32’ye çıkacak bu sayı, sivillerde şu anda beş kişi var. Oğlumun öldürüldüğü inşaatın sahibi Müjdat Tanyer, Taylan Tanyer ve öteki üç kişi hakkında öbür bir iddianame hazırlanıyor. Mevte sebebiyet vermekten. Bunlara ek şu anda 48 tane akademisyen, profesör ve doçent ile ilgili de harekete geçeceğim yakında. Hem İçişleri Bakanlığı hem Adalet Bakanlığı artık çırılçıplak gerçeği gördükleri için üzerine gitmeye başladı.
Yıllardır epey belgeyi tek başınıza toplamadınız herhalde değil mi?
Tek başıma topladım. Evet. Ne devletten ne öteki yerden hiç kimse yanımda yoktu. Ailemi aslında kendim sokmadım. Eşim dahi kalp krizi olarak biliyordu.
Oğlunuzun kalp krizinden vefat etmediğini 3 sene nasıl sakladınız eşinizden?
Sakladım, kimseden duymasın diye her gittiğim yerde de kalp krizi geçirdi dedim. Diğer türlü hepsini yok ederlerdi. Daima tayin olmalarını, ayrılmalarını bekledim.
Eşinizden bilinmeyen araştırma yapmayı nasıl başardınız?
Çok güç oldu, lakin pandemi periyodu girince onu fırsata çevirdim. İzmir’de yaşıyorduk, Ankara’da kirada bir meskenimiz vardı. Eşimi biraz zorlayarak da olsa Ankara’daki konutu açma konusunda ikna ettim. Onu İzmir’de sık sık bırakarak Ankara’ya gitmeye başladım ve Ankara’da kurduğum o tertibin içinde 3 sene bütün delilleri topladım. Bu devletin bütün kurumlarında dürüst ve namuslu memurları var. Uygunların sayısı berbatlardan fazla. O güzel devlet memurlarının sayesinde bu kanıtlara birer birer ulaştım. Bizden saklanan olay yeri inceleme fotoğrafları, görüntülerinin hepsini ele geçirdim. 389 fotoğraf 14 görüntüyü bu hale getirdik.
Nasıl dayanıyorsunuz bu çabaya?
Eğer ailenizin hukukunu müdafaanız gerekiyorsa her şeye katlanmak zorundasınız. Güçlü olmak zorundasınız.
Ben Dorukhan’ı kaybettiğim gün, şehitlerimizi kaybettiğim gün duyduğum acının birebirini yaşadım. Ne bir eksik ne bir fazla. O gün bir şeyin farkına vardım. Daima askerlerimi öz evladım üzere seviyorum derdim. Dudak bunu söylüyordu, beyin o denli düşünüyordu. Kalp o denli mi hissediyor onu bilmiyordum. Dorukhan’ı kaybettiğim gün dedim ki ben sahiden o çocukları da Dorukhan kadar çok sevmişim. Benim daima iki elimden kan damladı yıllarca. Teğmenken başladım çatışmaya. Tümgeneralliğime kadar daima çatıştım.
Psikolojik takviye alıyor musunuz?
Hayır. Ben daha oğlumu kaybettiğimden beri gözyaşı dökmedim. Görür görmez cinayet olduğunu anladım. Oğlum atletti. Kalp krizi geçirmesi imkansız. Orada meyyit bulunmasının tek nedeni olabilir. Öldürüldü. Onun için hızla keşif yaptım zati. Oğlumun benden beklentisini de bunun peşini bırakmamam olduğunu biliyordum. O bana güvenirdi.
Adalet ararken masraflarınız de çok oluyordur değil mi?
Tabii. Oğlumuzun geleceği için ayırdığımız bir para vardı. Onunla bir konut almıştık. Onun geliri muhtaçlığı olanlara Dorukhan ismine masraf. LÖSEV ve TÜRGÖK’e masraf. Bazen Mehmetçik Vakfı’nın muhtaçlığı olur oraya sarfiyat, lakin temel İzmir’de şu anda oturduğumuz meskeni Mehmetçik Vakfı’na bağışladık aslında. Ankara’da bir meskenimiz var. Onun dışında benim gelirim yok. Emekli maaşım yetiyor bana. Çok fazla dayanak veren var, fakat bizim vekalet verdiğimiz fiyatını ödediğimiz dört avukat var. Onlar da inanılmaz insanüstü bir uğraşla çalışıyorlar.
Ama şu ana kadar olayın bütün avukatlığını, savcılığını, polisliğini, hakimliğini, dedektifliğini ne diyorsanız, aklınıza ne geliyorsa tamamını esasen ben yaptım ve yapmaya devam ediyorum. Avukat arkadaşlarımızla şöyle bir mutabakat yaptık. Her şeyi ben müellifim. Onlar uygun tamam derlerse antetli kağıda basarlar, imzalarlar, teslim ederler. Yok değilse tartışırız, lakin kimilerini kendim direkt giderim. Mesela Adalet Bakanlığı’na, Yargıtay’a verdiğim kanun faydasını bozma dilekçem 500 sayfa. Kendi imzamla verdim onları. 38 sayfada iddianamedeki her paragrafın geçersizliğini anlattım. Evrakını koydum. Ve bozuldu. Cinayet dediler. Tamam haklısınız dediler. Tüzel tarafı de büyük ölçüde kendim yönetiyorum artık. Çalıştığım bir eksper devre arkadaşım var mesela. Ona hiçbir formda fiyat kabul ettiremedik. ‘’Dorukhan benim oğlum sen kime neyi teklif ediyorsun’’ dedi. Hazırladığı raporlarda ona hiçbir şey veremedik. Lakin başkalarına neyse hakları hukukları, teslim ediyoruz. Sağ olsunlar hiçbirisi para almak istemedi. Onlara, ‘’Doruk’un hukukunu kimseye borçlu olmadan tesis edeceğiz. Dorukhan kimseye borçlu kalsın istemiyoruz’’ diyorum. O vakit kabul ediyorlar.
Hukuku da biliyorsunuz…
Eğer bilmeseydim, bin defa bu işi kapatırlardı. Alışılmış ben de giderdim. Rastgele birisinin, bir emekçinin, gece bekçisinin oğlumuzu öldürmesi durumunda bu kadar polis memurunun, bu kadar geçersiz rapor hazırlayarak bu olayı örtmeye çalışması imkansız. İnşaat şirketi anında çabucak kamera kayıtlarını pamuklara sarar, 3-4 başka kayıt alır, çabucak kopyalarını çıkartır. Sonra da polise zimmetle teslim eder ve sonra da çabucak bunu o gün kimse kulağından meblağ teslim ederdi. Bu türlü yapmamışlar. Ne yapmışlar? Bütün kamera kayıtlarını gece yarısı yok etmişler. Olay yerinden kaçırmışlar. Ve gece yarısı herkesin oraya geldiğini de belirledik. Çocuk 3 saat can çekişmiş. Aşağıya sırtına alıp taşısa, 15 dakikada iner. Otomobile bindirse 1,5-2 dakikada acil serviste.
“16 YIL FARKLI KALDILAR”
Göreviniz gereği evladınız sizden çok uzakta büyümüş…
Anne karnındayken bile ben uzaklardaydım. Dorukhan’ın doğacağından 5 ay sonra haberim oldu. Hakkari’deydim. O periyot irtibat de çok zayıftı. Çok ağır bir çatışma sonrası ödül mahiyetinde meskene gönderildim. O vakit vazife gereği sakal bırakıyoruz. Vakit zaman hudut ötesi operasyon da yaptığımız için yöresel kıyafetlerimiz var falan. Dönüşte de tıpkı misyon devam edeceği için kesemiyorum. Meskene gittiğimde kapıyı çaldım. Yaklaşık 5 ay görmedik birbirimizi. Eşim kapıyı açtığında gözleri şaşkınlıktan fal taşı üzere açıldı. O beni tanıyamadı. Ben de eşimin gebe olduğunu gördüm. Ondan sonra çığlığı bastı natürel gözlerimin içine bakınca. Doruk’a annesi babası olacağımızı birinci o vakit öğrenmiştim. Sonra da o halde onu bıraktım ve tekrar misyona döndüm. Doğuma çok yakın bir periyotta geldim. Dorukhan doğdu, fakat sonrasında Kıbrıs misyonum hariç biz 16 yıl başka kaldık.
Onlara bir şey olmasın diye mi götürmediniz?
Hayır. Onların gelebileceği yerde misyon yapmıyordum. Aslında benimle birebir mesleği yapan komando subayları, özel kuvvet subayları gibisi bir paternden geçer. Bana has bir fedakarlık falan değil. Bu, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin rutini. Sonra Dorukhan büyüdü olağan üniversiteye gitti, göremedik.
Ne okudu?
Yeditepe’de yüzde 50 burslu okudu. Bağlantı Fakültesi’ni bitirdi. Tıpkı vakitte Anadolu Üniversitesi’nde de memleketler arası ilgiler okudu, iki kolda eğitim aldı. Daha sonra Oklahoma Üniversitesi’nde milletlerarası bağlarda yüksek lisansını yaptı. Dorukhan ortaokulu Belçika’da okudu. Fransızcayı ana lisanı üzere öğrendi. Vakıf Koleji’nde de İngilizceyi çok uygun öğrendi. Sonra Minsk Devlet Üniversitesi’nde bir sene akademik Rusça eğitimi aldı. Kapadokya Üniversitesi’nde işe davet edildi. Birinci tabur komutanımın küçük oğlu, Dorukhan’ı ilaç endüstrinde Rusya’da çalışmaya davet etti. Görüştüler, kabul etti. Sonraki gün de gidecekti. Pazar günü vefat etti. Pazartesi gidecekti. Anneler gününde kaybettik Dorukhan’ı.
Bir evlat kaybı için ne kadar makûs bir gün…
O yüzden her Anneler Günü bizim için tam bir kaos olur. Onun yükü benden çok daha ağır.
Sizin de yükünüz çok ağır…
Değil, değil. Anneler diğer. Eşim çok munis bir bayandır. Tahminen de dünyada başıma gelen en hoş şey, eşim ve oğlumdur. Hani meskeni yuva yapan bayandır ya o denli bir bayanla evlendiğimi birinci andan itibaren daima hissettirdi bana. Dorukhan’ın hem annesi hem babası oldu. Ben Dorukhan’ın hiçbir sıhhat problemini ömrüm boyunca bilmedim. Ameliyat olduğu gün bile yanında bulunamadım. Nihal Hanım gebe kaldığı andan itibaren Doğukan’la çok özel bir bağlantı kurdu. Çok yakın iki dost, iki arkadaşlardı. Benim yokluğumu ona hissettirmemek için 24 saatini birlikte geçirdi. Kimseye emanet edemezdi. Aslında bir üniversitede üst seviye yönetici olarak emekli oldu. Çatışma alanlarına ya da cepheye gittiği vakit herkesin aklı artta kalır. Ben bir gün bile telaş etmedim. Gerimde kale üzere kuvvetli, güçlü bir bayan olduğunu daima hissettim.
Evladınızın cinayete kurban gittiğini annesine nasıl söylediniz?
İlk andan itibaren bir açık kapı daima bıraktım. ‘’Kalp krizi geçirince sırtını bir yere çarptı herhalde. Bir kaburgasında çatlak vardı. Ben o çatlağı biraz araştıracağım. İçim rahat etsin’’ dedim. O benim ortada sırada bu türlü kaybolduğum, bir şeylerle uğraştığım vakit, ‘’O çatlakla uğraşıyor. Kendini rahatlatıyor’’ diye baktı.
“Özel bir şey görüşeceğiz. Oturalım” dedim Nihal Hanım’a. Hani o bir kaburga çatlağı vardı ya o kaburga, çatlak değildi. Kırıktı. Oğlumuz öldürülmüş, bir cinayete kurban gitmiş. Ben bunun kanıtlarını ele geçirdim. Senden gizleyerek bunu yaptım ve sana palavra söyledim. Senden özür diliyorum, lakin bu kanıtları öteki türlü ele geçiremezdim. Seni de kaybetmek korkusu vardı.” dedim. “Sen buna ne kadar dayanabilirsin, bilemezdim. Bir de seninle bunu paylaştıktan sonra o kanıtları bulamasaydım daha büyük bir yıkım olurdu bizim için. Artık artık somut kanıtlar elimde, bundan sonra elimizden kimse kaçamaz’’ dedim. Bir daha da hiç konuşmadık. O da sizler üzere her şeyi basından izliyor. Mahkemeye geliyor. Ancak orada her şeyi birinci kere duyuyor.
Bu kadar cesurca savaşmak için sizin de tertemiz olmanız gerek?
Korka korka buraya geldik. Lakin korkmamak için bir şeyden emin olmanız lazım. Eliniz harama, paraya değmemeli. Uçkurunuza sahip çıkmanız lazım. Mesleğinizde etik ve ahlak dışına çıkmamanız lazım. Bunlarda kusurunuz olursa önünüze pat diye çıkartırlar ve ağzınızı da açtırmazlar. Ben eşim, Dorukhan, hayatımız boyunca sıfır günahla yaşadık. Çok zordur bunu söylemek. Eşimi birinci gördüğüm gün aşık olmuştum. Bu sene 37. yılımız. O günle bugün ortasında hiç fark olmadı. Birbirimizi hiç incitmedik. Bir gün bile kusur yapmadık.
Meslek hayatımızda da o denli. Evlendiğimiz günden ayrıldığımız, üniformamızı çıkardığımız güne kadar. Biz hayatımız boyunca kendi alışverişlerimizi kendimiz yaptık. Devlet sahiden çok aziz gönüllüdür. Sizi yurt dışında NATO askeri temsil başkanlığına atadığı vakit bir bakanına verdiği tüm dünya nimetleri ayağınıza önüne serer. Ama Nihal Hanım konutuna dışarıdan ne aşçı soktu, ne temizlikçi soktu. Yalnızca ve yalnızca toplu ve büyük yemeklerde saatlik olarak bir aşçı ayarlanırdı. Zira 20-30 kişilik yemekler ve sofradan kalkmaması gerekiyor. O vakit garsonlar gelirdi, saatlik olarak tutulurdu. Olağanda konutunuzun interneti telefonu, televizyonunun ödeneği vardır, ödenir. Biz onu hiç kullanmadık. Hayatımız boyunca devletin verdiği hiçbir aracı ve sürücüsü kullanmadık. Nerede olursak olalım kendi aracımızı satın aldık, ona bindik, kendimiz sürdük. Bir vakitler vergi iadeleri olurdu. Ben onları doldururdum. Teslim ederdim, lakin parayı teslim almazdım. Devlete kalırdı onlar.
Dorukhan nasıl bir evlattı?
Doruk’u anlatmaya gerek yok. O Cennetten bir melekti. Biz yıllarca oğlumuza verdiğimiz harçlıklara dokunmadığını gördük. Ona verdiğimiz tüm harçlıkla çocuk okutmuş. Bunu, veraset ilanını çıkarmak için bankaya gittiğimizde, banka dekontunu ağlayarak bize teslim eden İş Bankası görevlisinden öğrendik. Otomobilin içi kitap ve oyuncak doluydu. Çocukları döverler, elinden parayı alırlar diye, dilendirmesinler diye oyuncak ve kitap verirdi. Bunların hiçbirini söylemedi. Sağdan soldan gelip anlattılar.
Sevgilisi var mıydı?
Gönül verdiği, çok sevdiği bir kız arkadaşı vardı. Evlenmek istiyordu onunla. “Beş-altı tane çocuğum olsun” diyordu. O çocukları çok severdi. Bizim hayalimiz de oydu. 5-6 tane çocuk, konutumuzun bahçesinde, o çimlerin üzerinde koştursunlar isterdim.
Anne ağlayabiliyor mu?
Benim yanımda yapmıyor. Yalnızken yapmaya çalışıyor.
“BİZ ARAF’TA KALDIK”
Siz ne vakit ağlayacaksınız?
Ben oğlumun hukukunun tamamını Yargıtay basamağı dahil tecelli ettirmeden o gözyaşını dökmeyeceğim. Bu organize hata örgütünün tamamını içeriye sokmadan benim o denli bir hakkım, hukukum yok. O gün ne vakit gelir bilmiyorum yahut gelir mi gelmez mi onu da bilmiyorum. Türkiye’deki bu hukuk sistemi içinde önüme kurulan epey duvardan sonra diğer ne duvarlar örülecek? Altındaki bütün bu alçaklar nasıl yargılanacak? Nasıl müsaade edecekler? Bugüne kadar etmediler. Onu da bilmiyorum, ancak bir şeyi biliyorum. Ben bu gayret bir asır da sürse vazgeçmeyeceğim. Ondan sonrasına bakarım. Uzayda yaşamıyorum. Türkiye’de yaşıyorum. Türkiye’deki siyasi iklimi biliyorum. Hukuk iklimini biliyorum. O denli saf bir adam değilim. Önümdeki zorlukların, zahmetlerin farkındayım. Beni herkes vazgeçirmeye çalışıyor. Öldürürler, şunu yaparlar, bunu yaparlar. Bunların hiçbir kıymeti yok. Biz zati arafta kaldık. Gitmek istiyoruz, gidemiyoruz. Kalmak istiyoruz, kalamıyoruz. Değerli olan şu. Sonuna kadar çaba etmeliyim.
Görmeyi umut ettiğim şeyi göremesem bile yarın mahşerde karşılaştığımız vakit, ‘’Son nefesime kadar gayret ettim. Elimden bu kadarı geldi’’ diyebilmeliyim. Babaların bir sorumluluğu var. Her baba, eşinin ve evlatlarının hukukunu korumalıdır.
Cezalandırıldıklarında yüreğiniz soğuyacak mı?
Önemli olan, bu alçakların ne kadar yıl ceza aldığı değil. Dorukhan’a yapılan bu büyük haksızlığın gerçek olmadığını ortaya koymaktı. Bunu koyduk. Bundan sonra ben intikam istemiyorum ki. Hangi ceza benim oğlumun geriye getirebilir ki? Benim aradığım adalet. Yoksa ben kendi adaletimi kendim sağlayabilecek yetenekte ve donanımda bir adamım.
Ama bunun yanlış olduğunu düşündüm hayatım boyunca. Dağda savaşırken bile hukukun dışına hiç çıkmadım. Artık iş kendi evladıma geldiğimde çıkıyorum diyemem. Kendimle çelişirim.
“Bu kadar yeterliyiz de neden biz’ diye hiç sordunuz mu?
Hayır. Nihal Hanım, ‘’Biz 26 yıl 74 gün bir Cennetin içinde büyük bir aşkı yaşadık. Evladımız bir melekti. Bir gün niçin biz bunu yaşıyoruz dedik mi? O vakit artık de niçin biz diye sormayacağız’’ dedi. Biz Doruk’un nereye gittiğinden eminiz. Kalbimizde o denli bir kuşku yok. Bir meleği 26 yıl 74 gün bize konuk gönderdi. Ve biz o konuğu aldık, sardık, sarmaladık, göğsümüzün içinde büyüttük. Sonra “Tamam. Bu kadar. Artık alıyorum” dedi. Bize Doruk’un tekrar gönderse ve ‘’Ama 26 yıl 74 gün sonra ben sizden bu çocuğu geri alacağım. En çok sevdiğiniz, en çok ona bağlandığınız anda çok büyük bir ateş yaşayacaksınız göğsünüzün içinde’’ dese vallahi billahi eşim de ben de bin kez yanmaya razıyız. Tekrar göndersin, tekrar alsın. Bir gününe kıymet, bir anına paha. O kadar mükemmel bir çocuktu ki.
Berrin Tuncel Birer
