11. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün dayısı Prof. Dr. Ahmet Tahir Satoğlu, 21 Nisan Pazartesi günü İzmir’de vefat etti.
Rahatsızlığı nedeniyle meskeninde hayatını kaybeden Satoğlu (96) için 22 Nisan Salı günü İlahiyat Fakültesi Hacı Fatma Tatari Mescidi’nde cenaze merasimi düzenlendi.
Cenaze merasimine AKP’den az bir iştirak oldu.
Gül’e yakınlığıyla bilinen Karar müellifi Fehmi Koru, “Her istikametiyle örnek bir insanı kaybettik; Ahmet Satoğlu’nu…” başlıklı bir yazı kaleme aldı.
Satoğlu için “Örnek alınacak şahsiyetlerin en başında o geliyordu” diyen Koru’nun yazısı şöyle:
Ajanslar “11. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün dayısı öldü” kuruluğunda bir haber olarak yansıttı vefatını fakat evvelki gün İzmir’de muazzam bir kalabalığın toprağa verdiği Prof. Dr. Ahmet Tahir Satoğlu hepsi olumlu daha pek çok sıfatın sahibiydi.
Her şeyden evvel, benim de içinde bulunduğum geniş bir etraf için, örnek alınacak şahsiyetlerin en başında o geliyordu.
Cenaze namazını kıldıran hoca onun en yaygın bilinen özelliğini “Ben de kendisinin hastası oldum, babam da hastasıydı” cümlesiyle duyurdu.
İZMİR’İN VERGİ ŞAMPİYONU
İhtisas alanı nöroloji olan bir tabipti Ahmet Satoğlu. Ege Üniversitesi’nde yüzlerce öğrenci yetiştirdiği üzere, en problemli saralı hastalara bile şifa kazandırmak için gecesini-gündüzünü katmış, zarurî emekliliği sonrasında açtığı muayenehanesinde de şifa dağıtmaya devam etmişti.
Her alanda fevkalâde titiz, dürüst ve kendi aleyhine olabilecek hususlarda bile dosdoğru biriydi. Muayenehanesinin daha birinci yılında, hekimler ortasında İzmir’in vergi şampiyonu olduğunu duyunca, hiç şaşırmamıştım.
Doktora sonrasında bir mühlet Kanada’da, bir mühlet de ABD’de bulunduğu ve dünya çapındaki üniversitelerin takdir evrakları odasını süslediği halde, Ahmet Satoğlu’nun doçentlik ve profesörlüğünü geciktirmek için her yola başvurulmuştu.
O periyotlarda ‘dindar’ bilinmek, akademik hayatta hem en âlâ olmayı hem de hakkını alabilmek için gayret vermeyi gerektiriyordu.
“Zorunlu emeklilik” demem boşuna değil.
SAKALI OLDUĞU MAZERETİYLE
12 Eylül (1980) darbesi üniversiteleri sol-sağ ayrımı yapmadan askerlerin hizasına çekmeyi hedeflediği için, onun kapısı da, latifeli olduğu mazeretiyle, çalınacaktı.
Ya sakalını kesecek ya da…
Kendisine bunu bildirim edenlere verdiği, “Başörtülü öğrencileri derslere almaya başlayın, sakalımı keseyim” karşılığı unutulmaz…
Etraftan gelen kesmesi yolundaki telkinlere kulak asmadan, önünde hizmet sunabileceği daha uzun yıllar varken, hüznünü içine hapsedip üniversitesindeki kürsüsüne veda etmişti.
Ülkede öğrenci hareketlerinin en ağır olduğu bir periyotta Ulusal Türk Talebe Birliği’nin (MTTB) İzmir’deki başkanı olarak görev yaptığım için biliyorum; o periyotta üniversitede kapısını çalabileceğimiz pek az hoca vardı.
Tıp Fakültesi’nde sırf iki hoca: Prof. Ahmet Satoğlu ile Prof. Saffet Solak…
Evinde yahut üniversitedeki odasında ziyaret ettiğimde dinlediğim sağduyulu görüşlerini, Dr. Baha Kitapçı’nın başkanı olduğu Türk Ocağı’ndaki haftalık konferanslarda daha geniş kitlelerle de paylaşırdı Ahmet Ağabey…
BEŞİR ATALAY VARDI
Yakın görüşte olan insanların bir ortada yaşamasını sağlayacak bir proje olarak Süleyman Karagülle öncülüğünde başlayan Akevler’in kurucu takımındaydı. Az bilinir: Akevler’in birinci lideriydi Ahmet Ağabey; birinci yapılan binaya en evvel taşınan da tekrar o olmuştu…
Cenazesi Akevler’den alınıp namazı Akevler’e komşu İlahiyat Fakültesi yanındaki Hacı Fatma Tatari Camii’nde kılındı. Muazzam bir kalabalığın omuzlarında musalla taşından alındı ve sevgili eşi Binnaz Hanım’ın daha evvel defnedildiği Urla/Kuşçular’daki Akpınar Kabristanı’nda toprağa emanet edildi.
Kız kardeşinin oğlu Abdullah Gül oradaydı, oğlunun kayınpederi -dünürü- Beşir Atalay da… Erkek-kız çocukları, torunları, damatları, akrabaları ve geniş ailesinin fertleri olarak onu son seyahatine uğurladık.
MUHAFAZAKAR BÖLÜMÜN DANIŞTIĞI İSİM
Kendisi benim için her vakit “Ahmet Ağabey” idi. İzmir’deki birinci gençlik günlerimde en sık gördüğüm ve nasihatlarından yararlandığım bilge kişiydi.
Yurt dışı günlerimde bile ilgisini eksik etmedi. Harvard’da yüksek lisans yaparken burs sağlamada referanslarımdan biri o olmuştu.
Tıp eğitimini İstanbul’da aldığı 1940’lı yıllarda içinde yer aldığı entelektüel etraf ile İzmir’e taşındıktan sonra da bağlarını koparmamıştı.
O etrafta Necip Fazıl da vardı, Nurettin Topçu da, İbnülemin Mahmud Kemal İnal da…
Muhafazakar kısmın kıymetli isimleri, ona danışmak için yollarını sıkça İzmir’e düşürürlerdi.
Kaç gencin eğitim hayatlarında istikamet gösterici olmuştur, kim bilir…
Oğulları ve kızlarından bilim yolunu izleyenler var, neyse ki…
ABDULLAH GÜL’ÜN HAYATINDAKİ BİRKAÇ NİRENGİ NOKTASINDAN BİRİ
Her ziyaretimde kütüphanesinde nedense benim dikkatimden kaçmış yeni bir yayınla karşılaşırdım.
Siyasete ilgisi?
Her devirde onu saflarında görmek isteyen partiler olmuştu; uzak kaldığına nazaran, tabip olarak insanlara hizmeti siyasetten daha ön planda tuttuğu söylenebilir.
Abdullah Gül’ün hayatındaki birkaç nirengi noktasından biri, hatta birincisi olduğunu ise biliyorum.
Bazen keskin dönemeçlerde yazılarımla tutum belirlerken aklımdan kesinlikle “Ahmet Ağabey olsa sanki nasıl tutum alırdı?” diye düşündüğüm olur.
Onun ufulü, ülkemiz için de büyük kayıp…
Allah rahmet eylesin, yeri cennet olsun…
