Yusuf Ziya Cömert Karar’da yayınladığı yazısında PKK’nın silah bırakma ve kendini fesih etme sürecine değindi.
Sürecin Nobel Barış Ödülü’nü hak ettiğini söyleyen Cömert, “Bir bakkal dükkanını bile tasfiye etmek dünyanın işi. PKK’nın dünya kadar malı mülkü, adamı, menkulü, gayrı menkulü, ticarethanesi, silahı, ıvırı zıvırı var. Aklı, fikri, ideolojisi, mazisi, acısı tatlısı var. Soğuk savaş bittiğinde dünya sersemlemişti, hala kendisini toparlamış sayılmaz. Değme entelektüellerin, ideologların affedersiniz şaftı kaydı. PKK dünyanın en büyük terör örgütüydü. (PKK’dan bahsederken -di’li geçmiş vakit kipi kullanmanın büyük mazhariyet olduğunu da ortaya sıkıştıralım.)
Örgütün “kurucu önder”i artık silahlı uğraşa gerek kalmadığını ilan etti. Bağımsız devlet, özerklik üzere gayeleri de ortadan kaldırdı. Ve örgüt kendisini feshetti” sözlerini kullandı.
“BAHÇELİ’NİN DAVETİ AYAKLARI YERE BASMAYAN FANTASTİK BİR DAVET ÜZERE GÖRÜNÜYORDU”
Cömert sürecin ilerleyişi ile ilgili Bahçeli’nin çağrıyı birinci yaptığı gün fantastik gözüktüğünü söyleyerek, “MHP lideri Devlet Bahçeli’nin fesih daveti, yapıldığı sırada ayakları yere basmayan, fantastik bir davet üzere görünüyordu. PKK hakikaten, herkesin işiteceği bir halde kendini feshettiğini ilan edince davetin ayakları yere bastı. İnsanların ayakları yere bastı mı? Bu biraz vakit alacak üzere. Haklılar da: PKK 45 yıldır hayatımızda. ‘Ben yokum’ der demez herkes bir anda intibak edemeyebilir. PKK’nın fesih kararında Lozan’a 1921 ve 1924 anayasalarına yapılan atıflar fesih kararının büsbütün koşulsuz şurtsuz olmadığını düşündürüyor. ‘Tahtında müstetir’ diye bir tabir var. Taht, Arapçada ‘alt’ manasına geliyor. Müstetir de setredilmiş, örtülmüş demek. Cümlede açıkça belirtilmeyen ancak fiilin örtülü bir formda işaret ettiği zamire ‘tahtında müstetir’ deniliyor. PKK’nın fesih açıklamasının tahtında müstetir olan ögeler açığa çıktıkça insanların ayakları da yere basar zannediyorum” dedi.
Yusuf Ziya Cömert yazısının geri kalanı ise şöyle:
Ama tek başına fesih kararı, hepimizin ayaklarının yerden kesilmesine değecek kadar değerli. Şimdi bilmiyoruz, bu kadar teferruatlı bir örgüt kendi mevcudiyetine nasıl nihayet verecek.
Belli ki açıklamayla iş bitmiyor. Silahlar nasıl, kime ve nereye teslim edilecek?12 Eylül darbesinden sonra halka silahı olanların silahlarını yetkili makamlara teslim edin daveti yapılmıştı.
Köylü, kasabalı, birçok insan silahını devlete teslim etti. Birçokları da silahın uygununu meskeninde saklamaya devam etti fakat görev üzerimden sakıt olsun diye uyduruk bir tabanca bulup yetkililere verdi. Bu sefer durum 12 Eylül’dekinden çok daha nazik. Efsane miydi bilmiyorum, ABD’nin özellikle Suriye’de PKK’ya binlerce TIR dolusu silah ve mühimmat yardımında bulunduğu söyleniyordu. Artık o silahlar dağ başlarında, ücra mağaralarda, kuş uçmaz kervan geçmez müstahkem mevkilerde. Nasıl bir tertiple toplanıp teslim edilecek? Lojistiğini kim yapacak? İhaleyle mi taşınacak? Kim taşıyacak, kim teslim edecek, kim zabıt tutacak? Hak edişleri kim ödeyecek?
Örgütün Avrupa’da, Irak’ta, Suriye’de, İran’da, Rusya’da uzantıları var. Fesih kararının akabinde hepsi birden paydos edip dükkânı kapatacaklar mı? Örgütün yöneticileri nereye gidecek? Hepsi affedilip Türkiye içinde siyasete mi başlayacak yoksa kimi Ortadoğu ve Avrupa ülkelerinde emeklilik hayatı mı yaşayacak? PKK’nın kurucu lideri Öcalan DEM’in başına mı geçecek?
Yoksa ‘bir bilen’ olarak Kürt siyasetini art plandan mı yönetecek? Bu türlü soruları sorarken bile ağzınızda iğreti durduğunu fark ediyorsunuz fakat var bu türlü karışık, yanıtını fakat uygulamada öğrenebileceğimiz sorular.
“YA ÖCALAN’I DA MÜKAFATA ORTAK EDERLERSE”
Ama şunu çabucak teslim edebiliriz: Büyük, bütün dünyada yankı uyandıracak bir hadiseyle karşı karşıyayız. Malum, İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi her yıl çeşitli kollarda mükafatlar veriyor. Bu ödüllerden birisi de barış mükafatı. Şayet dünyada barışa hizmet edenlere ödül veriliyorsa, PKK’nın silah bırakması da mükafatı hak eder. Hak eder de bize verirler mi vermezler mi? Diyelim verdiler. Şöyle bir soru ortaya atmamızda sakınca var mı? Kime verecekler? Süreci başlatan ve takibini hiçbir biçimde ihmal etmeyen MHP lideri Bahçeli’ye mi? İsveçliler önünü gerisini yani Türkiye’de nasıl karşılanacağını hesap etmeden ya Öcalan’ı da mükafata ortak ederlerse? Cumhurbaşkanı Erdoğan da sürecin akışına müdahale etmedi lakin sürecin yürümesine müsaade etti, üstten dayanak verdi. Detaylara girdikçe işler karışıyor. Ben niçin düşünüyorum ki bunları? İsveçliler düşünsün.
