Geçtiğimiz günlerde Şampiyonlar Ligi’nde Inter’i 5-0 üzere tarihi bir skorla mağlup ederek şampiyon olan PSG’de, teknik yönetici Luis Enrique’nin hareketleri dikkat çekti.
Karar muharriri Şenol Kaluç, “Luis Enrique bâtın müslümanmış” başlıklı yazısında Enrique’nin hareketlerine dikkat çekerek müslümanlık vurgusu yaptı.
Kaluç’un yazısı şu halde:
“Geçen cumartesi futbolda Avrupa’nın en büyüğü aşikâr oldu. Katarlı iş adamı Nasser Al-Khelaifi 2011 yılından beri çok büyük harcamalar yaptığı grubu ile sonunda muradına erdi ve Paris San Germen Şampiyonlar Ligi Şampiyonu oldu.
Hakan Çalhanoğlu münasebetiyle kalbimiz İnter’le çarpsa da futbolun gerçekleri aslında sonucu baştan belirli ediyordu. Çalhanoğlu ve arkadaşlarına çok büyük bir mucize gerekliydi ve o mucizeyi de aslında yarı finalde Barcelona karşısında kullanmışlardı.
Amacım maç yazmak değil. Nasser Al-Khelaifi muradına ererken benim dikkatimi çok ilgisiz bir şey çekti. Asıl ona değinmek istiyorum.”
‘HERKESİ HİZMETÇİ SANAN BİR KUŞAK YETİŞİYOR’
“İnsanlar yaptıkları işe, emeğe, insanlara, etrafına hürmeti ölçüsünde bedel taşırlar ve bunlar çok küçük küçük yaşlarda öğrenilen pahalar. Şayet vaktinde öğrenilmezse maalesef karşımıza egosu şişmiş karakter mahrumu tipler çıkıyor.
Geçen haftaki yazımda bizim kuşağın çocuk yetiştirmekteki basiretsizliğinden bahsetmiştim. Benim jenerasyonumda okuduğu sınıfı temizlemeyen, sobasını kendi yakmayan hatta tuvaletleri temizlemeyen yok üzeredir lakin her ne oldu ise o jenerasyonun çocukları “biz kimsenin hizmetçisi değiliz” moduna son hız geçtiler ve kendi döküntülerine bile el uzatmaz oldular.
Bugün maalesef en Doğudan en Batıya çabucak tüm okullarımızda kendisini efendi herkesi hizmetçi sanan bir jenerasyon yetişiyor ve bu jenerasyonu gerçek dünyayla tanıştıracak gerçek hayat dışında hiçbir sistem da yok. Lakin 20’li, 30’lu yaşlarında gerçek dünya ile karşılaştıkları için de çoktan iş işten geçmiş oluyor. Anadan babadan bir şeyler de yoksa vay hallerine.”
ENRİQUE’NİN TİŞÖRTÜ
“Neyse biz hafta sonuna dönelim.
Son düdükle birlikte, PSG Avrupa’nın en büyüğü olurken, alandaki en gururlu isimlerden birisi de teknik yönetici Luis Enrique idi. Bir teknik yöneticinin ulaşmayı hayal edebileceği en zirve noktalardan birisine Barcelona’dan sonra bu kere de PSG ile ulaşmıştı.
Kupa seremonisi öncesi tüm kadro ve taraftarlar çılgınca şampiyonluğu kutlarken doğal olarak o da sevincini doyasıya yaşıyordu. O sevinç doyasıya yaşanırken, kendisine tribünlerden maç öncesi olası şampiyonluk için hazırlanmış bir tişört uzatıldı. Luis Enrique, poşet içindeki tişörtü sevinç kucaklaşmaları ortasında bir müddet elinde taşıdı, bulduğu birinci fırsatta tişörtü poşetinden çıkardı ve giydi. Sonrasında da hem poşeti hem de evvelki tişörtünü elinde taşımaya devam etti.”
POŞETİ BIRAKMADI
“O sırada ekran başında olan ben ise, elinde yumak yaptığı poşeti sanki ne yapacak merakı ile daha bir dikkatle izlemeye başladım. L. Enrique, neredeyse beş altı dakika boyunca o poşeti ve tişörtünü elinde gezdirdi ve en sonunda futbolcular kendisini havaya atmadan evvel poşeti cebine sıkıştırıverdi.
L. Enrique ne yaptı? Çok kolay bir hareket üzere görülüyor lakin bence şampiyonluk kadar kıymetli bir hareket, bir karakter gösterisi. İşini yaptığı yere hürmet, etrafa hürmet, oradaki çalışanlara hürmet ne ararsanız var.
L. Enrique o poşeti daha birinci anda yere atabilirdi ve hiç kimsenin de dikkatini çekmezdi lakin atmadı.
İşte bizim bir türlü anlayamadığımız bahis bu sanırım. Sabah akşam bedellerden bahsediyor ancak bu pahaları içselleştirip, otonom bir hale getiremiyoruz.”
‘KURTULUŞ TEK TEK DÜZELMEKTEN GEÇİYOR’
“Müslüman palavra söylemez diyoruz lakin palavra yolumuz oluyor. Müslüman hırsızlık yapmaz diyoruz lakin biz hırsızlığı ismi bir cürüm olarak görüp nitelikli hırsızlıklara ise ses çıkarmıyoruz. Müslüman adil olur diyoruz fakat adalete bizden mi değil mi diye bakarak karar veriyoruz vs.
Allaha inanmayan beşerlerle dolu Japonya’da zelzele olduğu vakit daha inançlı olduğu için beşerler binalara sığınıyor, “Kahrolsun” diye bağırdığımız ABD’de bizden daha şiddetli yaşanan sarsıntılarda meyyit sayısı üçü beşi geçmiyor fakat bizim “Elhamdülillah Müslümanız” diyen insanımızın yaptığı binalar ise bize mezar oluyor.
Ahlakımızın iki yüzlülüğü de uğraşı, Kapıkule’den evvel ve Kapıkule’den sonra yurdumuz beşerinin trafik kurallarındaki hassasiyet farklılığı bile aslında bize çok şey anlatıyor.
Peki, bütün bunlar düzelir mi? Düzelmesi için evvel kendimizi düzeltmemiz lazım ki sonra diğerlerinden da düzelmelerini isteyelim. Kurtuluş tek tek düzelmekten geçiyor.
Peki, bizde bu dirayet var mı?”
