‘Makine’nin 17. soygunu: İzzet Çapa, Ulviye Sultan’ın kayıp mücevherlerinin peşinde..

Son Osmanlı Padişahı Sultan Vahdettin’in kızı Ulviye Sultan’ın torunu Mesude Evliyazade’nin başına gelenler, klasik bir hırsızlık kıssasından çok daha fazlasını anlatıyor. Meskenine aldığı sağlam görünümlü bir yardımcı, sırf aile yadigârı mücevherleri değil; yılların anısını, itimat hissini ve dijital dünyanın karanlık yüzünü de yanında götürdü.

Mesude Evliyazade’nin çarpıcı argümanlarını ve bu olayın perde gerisinde yatan dijital soygun ağını, İzzet Çapa araştırdı ve kaleme aldı. “Makine” lakaplı zanlının 17. kurbanı olduklarını söyleyen Evliyazade, Türkiye’deki ikinci el satış platformlarındaki denetimsizliğe dikkat çekerek sessiz kalmamayı seçti.

İşte İzzet Çapa’nın o yazısı:

SUÇ ARTIK BİLGİSAYAR EKRANLARINDA…

Geçtiğimiz günlerde bir dostumla birlikteydim. Yanımdaki kişi sıradan biri değildi. İsmi Mesude Evliyazade.

İlk kere duymuş olabilirsiniz, zira bir magazin figürü değil, sabah programlarına çıkıp uzunluk göstermiyor.

Ama soyadını değil, soyunu konuşursak sıkıntı değişir.
Zira kendisi, son Padişah Sultan Vahdettin’in kızı Ulviye Sultan’ın soyundan geliyor. Yani hanedanın yaşayan temsilcilerinden biri.
Evet, hâlâ ortamızda Osmanlı torunları yaşıyor ve birden fazla da sizin düşündüğünüz üzere değiller.

Ne lüks içindeler, ne de saraylarda yaşıyorlar.

Sıradan, gösterişsiz, sade hayatlar sürüyorlar.

Ama bu sefer başlarına gelen sıradan değil. Tahminen basında dikkatinizi çekmiştir. Mesude yakın vakitte önemli bir hırsızlık olayı yaşadı. Gelin olayın ayrıntılarını ondan dinleyelim.

“AİLE BÜYÜKLERİMDEN KALAN MİRAS”

“Bugüne kadar taşıdığım mirasla gösterişsiz, sakin bir hayat yaşamayı tercih ettim.

Ama kimi olaylar vardır ki insan yalnızca kendisi için değil, diğerlerinin da birebir karanlığa düşmemesi için konuşmak zorunda kalır.

Yaklaşık üç ay evvel İstanbul’daki konutumda yaşanan şey tam olarak buydu.

Bir hırsızlık diyebilirsiniz. Ancak sıkıntı yalnızca çalınan eşyalardan ibaret değil.

Bu, hatıralarıma, aile büyüklerimden kalan mirasa ve itimada yapılan bir hücumdu.

Annem beni İzmir’den ziyarete gelmişti.
Aile ortasında yapılacak özel bir buluşma için, büyük anneannem Ulviye Sultan’dan kalan bir yüzük ve bir bileziği getirmişti.
Bunlar bizim elimizde kalan sayılı yadigârlardandı.

Sanılanın tersine, elimizde kalanlar çok fazla değil; ne servet dolu sandıklarımız var ne de sayısız yadigârımız.

Bu iki kesim, aileden bugüne ulaşabilmiş ender hatıralardandı.
Ve büyük anneannem Ulviye Sultan, bu iki mücevherin asla satılmamasını, yalnızca korunup sevgiyle ailenin bayanları ortasında nesilden jenerasyona aktarılmasını istemişti.

Mücevherler kendi eski özel kutularında, annemin çantasının içindeydi.

“LAKABI ‘MAKİNA’YMIŞ”

Evde sadece kısa bir boşluk oluştu.
Ve o ortada aile mirasımız gitti.

Bu kişiyi yasal bir ajans aracılığıyla almıştık.
Türk vatandaşıydı, referansları vardı, isimli sicil kaydı temizdi.
Ama karakolda GBT’sine baktırdığımızda öğrendiklerimiz karşısında şok oldum.

Meğer lakabı “Makina”ymış.
Çünkü neredeyse dört ayda bir mesken soyarak bunu bir sistem üzere uyguluyormuş.

15 mesken soyduğu söyleniyor.
Ama her kezinde tutuksuz yargılandığı için sicili pak.
Şüpheli yaklaşık üç hafta boyunca konutumuzda çalıştı.

Her seferinde bir şey kaybolduğunda “Çok hastayım, hastaneye gitmem gerek” diyerek müsaade aldı.

Meğer her seferinde eşyaları alıp satmaya gidiyormuş.
Bir seferinde “Çok hastayım, hastanede yatıyorum.” diyerek on gün boyunca ortadan kayboldu.

Hatta o sırada bize kolunda serum bağlı bir hastane fotoğrafı gönderdi.

Bunun bizi oyalamak ve itimadımızı sürdürmek için yapıldığını artık çok daha net anlayabiliyoruz.

Şimdi dönüp baktığımızda, her ayrılışın ardında bir kaybımız olduğunu fark ediyoruz.

Biz 16. evdik.

Ama bundan sonra kimsenin 17. olmasını istemiyorum.
Bu nedenle sessiz kalmamayı seçtim.

Çalınan o iki mücevher hâlâ kayıp.

Ama problem bununla da bitmedi.

EVDEKİ EŞYALARIN FOTOĞRAFLARINI GÖNDERİP FİYAT ALMIŞ

Kızımın ve benim yıllardır biriktirdiğimiz ne varsa…
Ayakkabılarım, çantalarım, ferdî takılarımın büyük bir kısmı gitmişti.

Ama yalnızca eşyalar değildi kaybolan.

O modüllerin her biri bir anıya, bir periyoda, bir hissin izine bağlıydı.

Yani kaybolan sırf maddi şeyler değil, bize ilişkin çok özel anılardı.

Ve bunlar nasıl elden çıkartılmış biliyor musunuz?
Türkiye’nin en çok bilinen ikinci el eser satış platformlarından biri üzerinden, hiçbir fatura ya da doküman istenmeden satılmışlar.

WhatsApp’tan benim dolabımın fotoğrafları gönderilmiş.

Karşı taraf da anında her modüle fiyat biçmiş.

Kargo ile gönderilmiş.

Ve para da şüphelinin verdiği IBAN’a çabucak yatırılmış.
Bu kadar kolay.

Bu kadar sistemli.

Bu kadar başıboş.

İKİNCİ EL EŞYA PLARTFORMUNDA GÖRDÜK

Platform ile irtibata geçildiğinde alınan yanıt ne oldu dersiniz?
“Biz yalnızca aracı firmayız. Sorumluluk kabul etmiyoruz.”

Yine çok bilinen, hem internet üzerinden satış yapan hem de fizikî mağazası bulunan tanınmış bir ikinci el satış platformunda da eşyalarıma rastladık.

Ne yazık ki onlardan da birebir duyarsız yanıtları aldık.

Bu iki platformla ilgili de hukuksal uğraşım sürüyor.

Adli süreç ilerledikçe diğer bir gerçek daha ortaya çıktı: Bu platformlarda satılan ikinci el eserlerin büyük bir kısmının çalıntı olabileceği tarafında güçlü tezler bulunuyor.

Yani cürüm artık sokakta değil, ekranın içinde.

Organize, dijital ve neredeyse büsbütün kontrolsüz.

Ben artık şunu çok uygun biliyorum:
Bunlar yalnızca benim başıma gelmedi.

Ve bu sistem birebir biçimde kalırsa daha da fazla can yanacak.
Büyük anneannem Ulviye Sultan’dan kalan o yüzük ve bileziği tekrar bulur muyum, bilemem.

Ama şundan eminim ki:
Bu sistem değişmeli.
— İkinci el eser satış platformlarında faturasız, evraksız satış yasaklanmalı.
— Organize hırsızlık cürmüne ağırlaştırılmış yaptırımlar getirilmeli.

Bu bahiste bir hukuk çabası başlatarak sırf kendi haklarımı değil, diğerlerinin da misal acılar yaşamaması için yasanın değişmesi ismine elimden geleni yapacağım.

Tüm bu süreç boyunca İstanbul Emniyet Müdürlüğü ve Asayiş Şube Hırsızlık Ofis Amirliği’nin gösterdiği ihtimam ve titizlik çok kıymetliydi.

Emekleri sayesinde somut adımlar atılabildi.
Anlatmak kolay değil. Ancak susmak daha da ağır.
Çünkü sessizlik bazen insanı korumaz, yalnızca öteki birinin daha yanmasına neden olur.”