Özkök ülkeyi hüzne boğan mevtin akabinde yazdı… Sırrı’nın sırrı: o gülen gözler

Bir mevt bir ülkeyi bu kadar mı içten hüzünlendirir…
Hem de seçimlerde yüzde 10 oy almış bir partinin milletvekilinin ölümü…
Daha düne kadar, yanına yaklaşana “Hain” damgasının vurulduğu, eş liderinin 8 yıldır mahpusta çürütüldüğü küçük bir partinin milletvekili, nasıl olur da bir milletin ruhunun kahir ekseriyeti haline gelir?

NE KALDI SIRRI SÜREYYA’DAN BİZE

Çok değerli bir ileti var bu beklenen ölümde…
En çok da kendini hala bu ülkenin çoğunluğu sayan, toplumun geri kalan kısmına kibirle ve öfkeyle bakan siyasetçilere…
İşte onlara büyük bir hayat bilgisi dersi var.
Önce onların sormaları lazım kendilerine;
Nedir bu? Anlamadığımız ne var bu vefatta? Ne kaldı Sırrı Süreyya’dan bizlere…

HER KAVGAMIZI BARIŞTIRICI BİR TEBESSÜMLE AYIRMAYA ÇALIŞAN BİR PORTRE KALDI

Bir gülüş…
Hepimize umut veren, hepimize hayatı barıştırıcı bir tebessümle izah edebilen bir gülüş kaldı ondan bize…
Sırrı Süreyya gülüşü…
Özlediğimiz, aradığımız, sığınmaya çalıştığımız bir masumiyet…
Bize, hala bir millet olduğumuzu hatırlatan temiz bir tebessüm…
Sırrı Süreyya’nın sırrı buydu işte…
Tıpkı…

ŞEHRAZAT’TAN GELEN BİR İLETİ “BAK BU SENİN GÜZELİNE GİDEBİLİR”

Tıpkı geçen çarşamba günü aldığım bir bildiri gibi…
Şehrazat’tan gelen bir mesajdı…
Şehrazat Türk müziğinde en sevdiğim kelam müelliflerinin başında geliyor.
“Bak senin çok güzeline gidecek bir haber” diye yazmış.
1980 yılında yayınlanan ve çok sevdiğim iki müziğini 45 yıl sonra yine yayınlamış ve streaming platformlara koymuşlar.

TÜRKİYE’NİN BİRİNCİ MAXİ SİNGLE’I YİNE YAYINLANDI

45 yıl geriye döndüm.
1980 yılıydı.
O yıl Türkiye’nin birinci “Maxi Single’ı” yayınlanmıştı.
Maxi Single sözünü birinci kez 1970’lerde Mungo Jerry’nin “In The Summertime” isimli müziği ile duymuştuk.
7 inçlik, bir tarafında iki öteki tarafında iki müzik olan plaklardı bunlar.
Şehrazat’ın bu plağı Türkiye’de yayınlanan birinci Maxi Single’dı.

BİR PHILADELPHIA SOUND MÜZİĞİ GİBİ

Bu plağın birinci müziği “Sevemedim Kara Gözlüm’dü…”
O yıl birinci dinlediğimde bende, 1970’lerde parlayan Post Motawn dönenin “Philadelphia Sound” akımından etkilenmiş bir müzik olarak görünmüştü.
Yapımcılığını Nino Varan, düzenlemelerini ise Garo Mafyan yapmıştı.
Arkada ise İstanbul Gelişim Orkestrası çalıyordu.
Çok hoş bir iş çıkarmışlardı.
Nino Varan’a ve Garo Mafyan’a uzun ömürler diliyorum.
İstanbul Gelişim’in kurucusu Atilla Özdemiroğlu ve üyeleri Asım Ekren, Selçuk Başar artık ortamızda değil.
Onlara Allahtan rahmet, geride kalanlarına da uzun ömürler diliyorum.
Hepsi Türk pop müziğine çok büyük katkılar yapan insanlardı.

O MAXI SINGLE’DA EN SEVDİĞİM ŞARKI

O Maxi Single’da en çok “Seni Sevmişim’i” sevmiştim.
Orijinali Francis Cabrel’in “Je l’aime a mourir” isimli müziğiydi. . Lakin ben Chantal Chamberland’ın versiyonunu daha çok severdim.
Ne var ki Şehrazat’ınkini hepsinden çok seviyordum.
Çünkü ana dilime çok yakışmıştı bu müzik.

DEDE HARBİYE NAZIRI; BÜYÜK DEDE RUMELİ BEYLERBEYİ

Şehrazat Kemali Söylemezoğlu…
Yakın arkadaşlarının deyişiyle “Şehro…”
Bir Osmanlı ailesinden geliyor.
Ankara doğumlu.
Babası Türkiye’nin birinci madencilerinden Sihamettin Kemali Söylemezoğlu.
Dedesi Osmanlı’nın Harbiye Nazırı Süleyman Şefik Paşa.
Dedesinin babası ise Rumeli Beylerbeyi Ali Kemali Paşa.

ŞEHRAZAT TIPKI VAKİTTE GÜZEL BİR CAZ SANATÇISI

Teyzesi Türkiye’nin en büyük caz müzikçilerinden Sevinç Tevs.
Şehrazat da çok güzel bir caz müzikçisi birebir vakitte.
İngilizce ve Fransızcayı çok düzgün konuşuyor.
Dokuz yıl Beyrut’ta yaşamış.
Arapçayı anlıyor.
Böyle tam bir sanatçı yani.

AJDA’NİN “YAZ, YAZ, YAZ’I” SEZEN AKSU’NUN “SU GİBİ’Sİ”

Ajda Pekkan’ın “Yaz, Yaz,Yaz’ı”, Sezen Aksu’nun dinlemeye doyamadığım “Su Gibi’si..”
Daha birçok ünlü sanatkarın müziklerinde onun yazdığı kelamlar var.
Benim üzere birçok insanın şahsi his tarihlerinin, sevinç ve hüzün kronolojilerinin müellifi…

ALLAHIM YAŞLANDIM VE NOSTALJİ ARTIK BATAĞINA MI SAPLANDIM

Üç günden beri durmadan dinliyorum.
Dinliyorum ve kendime soruyorum:
“Artık yaşlandım ve sanki nostalji bataklığına mı gömülüyorum…”
Nostalji pek sevdiğim bir his değil. Eskiyi “Yenilenmiş bir vintage ruhla” hatırlamak istiyorum.
Yani en güzel ihtimalle kendimi Persol gözlükleri takmış bir Steve McQueen olarak hayal etmek istiyorum.
Ama üç gündür durmadan Şehrazat dinliyorum…
Ve soruyorum…
Neden böyleyim…

HANNAH ARENDT’İN “SIRADANLAŞMIŞ KÖTÜLÜĞÜNDEN” KAÇMA DUYGUSU MU

Ülkemiz bir karabasana dönüştü.
Acaba ondan mı…
Hannah Arendt’in totaliter toplumlar için söylediği o feci şey artık bizi geçmişin kaybolmuş sayfalarına mı çekiyor…
“Kötülüğün sıradanlaşması…”
Vicdansızlığın, adaletsizliğin banalleşmesi, müptezelleşmesi…
Böyle anlarda bu kabahat mahallinden kaçıp gitmek, inançlı bir yerlere sığınmak mı istiyorum.

“SEMRA TAK BİR KASET” CÜMLESİNİN DEĞERİNİ BİLEMEDİĞİMİZ YILLAR

Nereye mi sığınmak…
Türkiye’nin temiz yıllarına mesela…
Rahmetli Özal’ın “Semra tak bir kaset keyfimizi bulalım” dediği, değerini hiç bilemediğimiz o Ankara siyaseti yıllarına…
Akdenizlilik sevincimizin Muhafazakarlık ismi altında kasvete dönüştürülmediği kayıp zamanlara…

HALKIN MUTSUZLUĞUNUN ANKARA’NIN MEMNUNLUĞU OLMADIĞI YILLAR

Bu müzik bana ülkemin özlediğim işte bu vakitlerini hatırlatıyor.
Ülkeyi yönetenlerin, halkın yarısının mutsuzluğundan keyif almadığı yıllardı onlar.
Dile kolay 45 yıl geçmiş…
Ama hiç olmazsa Şehrazat’la, Sezen’le, Ajda’yla geçmiş 45 yıldı…

İKİNCİ YAZI

SIRRI SÜREYYA’NIN VEFATINDAN 6 GÜN EVVEL DAVUD HEYKELİNİN ÜSTÜNDEN GELEN BİR FOTOĞRAF

Bu müziğin Spotify’a konmasından 72 saat evvel, pazar akşamı bu karamsarlığımı alıp götüren bir imaj geldi önüme.
O akşam Sırrı Süreyya hala hayattaydı.
Rönesans’ın beşiği Floransa’dan gelen bir ışıktı bu.
Hem de Michaelangelo’nun, insan vücudunun estetik ölçülerini belirleyen, ünlü Davud heykelinin çabucak üstünden…

SAAT TAM 20.30 PIAZZA SIGNORIA, PALAZZO VECCHİO

Saat tam 20.30’da Kentin en ünlü meydanı Piazza Signoria’daki Vecchio Sarayının ön duvarı özel olarak ışıklandırılmış ve İstanbul’un Seçilmiş Büyükşehir Belediye Başkanı ve Cumhurbaşkanı adayı Ekrem İmamoğlu’nun dev bir manzarası yansıtılmıştı.
Onu izleyen günlerde Cumhurbaşkanı Erdoğan İtalya’ya resmi ziyarete gitmişti.
İtalya Başbakanı onunla çok samimi fotoğraflar çektiriyor, fakat İtalyan halkının seçilmiş belediye liderleri ve medyası Ekrem İmamoğlu’na takviye veriyordu.

TÜRKİYE’NİN BU GÜLÜŞE MUHTAÇLIĞI VAR

Ve dün Sırrı Süreyya’nın bize veda ettiği saatlerde, Konya’dan gelen imgeler Türkiye’de artık bir şeylerin değişmekte olduğunu gösteriyordu.
Galiba bugünün Türk Sednaya’sına dönüşen Silivri’den, “Muhtar bile olamaz” denilen ikinci bir Cumhurbaşkanı çıkacak.
Oradan şimdilik bir açık görüş aile fotoğrafı geldi.
Uğur Dündar dünkü yazısında o fotoğrafı yorumlarken şöyle diyordu:
“Bize işte bu İmamoğlu gülüşü lazım…”

TÜRK SİYASETİ SIRRI SÜREYYA İLE KAYBETTİĞİ GÜLÜŞÜNÜ SİLİVRİ’DE YİNE BULACAK

Sırrı Süreyya’nın vefatıyla Türkiye, siyasette çok kıymetli bir gülüşünü kaybetti.
Ama, asık hızlı Ankara’dan yorulan Türkiye, güler yüzlü siyasetini Türk Sednaya’sı Silivri’den çıkaracak.
Yazın şuraya…
Sırrı Süreyya’nın barış ideali de tam yerine işte bu gülüşle oturacak.
Güle güle Sırrı Süreyya…
Bize, bu millete olağanüstü bir tebessüm bıraktın…
Artık sıra o tebessümü bir memnunluk kahkahasına çevirmekte…
Milletçe onu da başaracağız inşallah…
Ve her gülücükte seni hatırlayacağız…

*

(*) Sednaya, Suriye’de Esad muhaliflerinin kapatıldığı hapishaneydi.

Ertuğrul Özkök