Ablası, bir günlükken, ağabeylerinin biri üç aylık, oburu 10 yaşındayken vefat etti. Baht ailenin çocuklarının bahtını yaşamayacak derken, 13 yaşında öksürmeye, merdiven çıkamamaya başladı. Gittiği doktor önce kansızlık, ardından da “kafasıyla ilgili bir sorun” teşhisi koydu. Bir arkadaşının meskeninde felç geçirip düştükten sonra kaldırıldığı Ege Üniversitesi Hastanesi’nde gerçek ortaya çıktı.
Minicik bedenindeki kalp büyümüş, iflas etmişti.
Yapay kalp, hayata tutunmasına lakin bir yıl yardım edebildi.
O sırada bağışlanan bir kalp küçük kıza uyumluydu, lakin kendisinden daha ağır durumda olan bir arkadaşı nakilde önüne geçti. Üzülmek yerine, arkadaşı için sevindi. Çok değil, birkaç ay sonra Muğla’da geçirdiği trafik kazasında hayatını kaybeden bir genç kızın kalbi, bu defa ona hayat oldu. Uyumlu kalp bulunduğu günün hayatının en keyifli günü olacağını düşünen Baht Gökbaş, nakil ameliyatına mutsuz girdi. Kendisi için sevinmek yerine, bağışladığı kalbi ile ona hayat veren genç kızı ve ailesini düşünüp hüzünlenmişti. Ameliyat izlerini estetik ameliyatla yok etmesi tekliflerini “Bunlar benim kazandığım savaşın izleri. Seviyorum ben onları” diyerek reddeden bu hoş kalpli, hoş yüzlü Yazgı Gökbaş ile büyük savaşını, umutlarını konuştuk.
– Kardeşleriniz kalp rahatsızlığı nedeniyle mi vefat etti?
En büyük ağabeyimde kalp kapakçığı yetmezliği vardı. Bizden evvel bilinen bir kalp rahatsızlığı olan yok. Yalnız annemin halasının da çocukları daima ölmüş. Ben 3 yaşımdayken abim 10, 10,5 yaşındaymış, birdenbire bir karnı ağrısı, kusma, vefat ediyor.
Ablam bir günlükken, öteki abim de 3 aylıkken vefat etmiş. O vakit bir doktor gelmiş eve, rapor vermiş ancak neden öldüklerini sormamışlar. Annem ‘’Cahildik o zaman’’ diyor.
– Sizde ne vakit başladı rahatsızlık?
Ben 13 yaşıma gelinceye kadar her şey olağandı. Evvel öksürük başladı. Sınıfım 3. kattaydı. Merdivenleri çıkmak çok sıkıntı geliyordu. Kantine bile inemiyordum. Yürüyünce koşmuş kadar yoruluyordum. Kalbim de ağrıyordu orta sıra. Annem beni Devlet Hastanesi’ne götürdü. Söylemiştim aslında tüm belirtileri, kalbimin ağrıdığını. Ve doktor anlamadı. Yemek yiyemiyordum. Kansızlığa karşı ilaçlar falan verdi.
Kan ilaçlarıyla biraz düzgünleşir üzere oldum. Sonra tekrar tıpkı sorunlar başlayınca, annem birebir doktora götürdü. ‘’Bunun başıyla ilgili bir sorunu var” demiş. O vakit araştırma hastanelerini, üniversiteyi falan bilmiyorlar.
– Tabibin yönlendirmesi gerekiyor tabii…
Geçer diye beklerken, ben yakındaki bir arkadaşıma gittim bir şey alıp dönmek için. Orada felç geçirip düşmüşüm. O denli bedeninin bir kısmı falan değil. Hiçbir yanım tutmuyormuş. Ambulans çağırmışlar, ağır bakımlar dolu olduğu için hayli bir hastane dolaşmışız. Sonra Devlet Hastanesine gitmişiz, oradan bizi direkt Ege Üniversitesi Hastanesi’ne göndermişler.
– Birinci Ege Üniversitesi Hastanesi’ne gitseniz daha az hasar oluşma ihtimali var mıymış?
Araştırma hastanesine de gitsen çıkmazdı dediler. Bilinmeyen kalp hastalığı olduğunu söylediler. Yani hiçbir belirti göstermeden ilerliyormuş. Son duruma geldiğinde muhakkak ediyormuş. Güya bedenimde bomba üzereymiş aslında. Patlamak üzereyken kendini muhakkak ediyormuş. Abimin vefatında daha ben 3 yaşındayken tabipler, ‘’Buna da bakalım’’ demiş. Lakin dayım, ‘’Baktırmayın. Sizi korkuturlar’’ demiş. Aslında dediğim üzere o vakit baktırsalar bile anlaşılmazmış.
– Tam olarak neymiş hastalığınız?
Dilate kardiyomiyopati. Çocuklarda çok sık görülen kardiyomiyopatiymiş. Kalbim çok büyümüş. 13 yaşındayken 25 yaşındaki birinin kalbinin büyüklüğüne ulaşmış. Evvel 8 ay ilaç tedavisi gördüm. Hatta yurt dışından getirtilen bir ilaç birinci defa bende denendi. O da yarar etmedi. En son deva yapay kalp dediler. Yeterliydi, lakin bir sene yönetim edebildim yapay kalple. Akımlarım çok yükseliyordu. Yani akım yükselmesi, tekrar pıhtı atması manasına geliyor. Pıhtı atmaması için de daima ağır bakıma giriyorsun. Orada düşürüyorlar, konuta çıkıyorsun, fakat azamî 3 gün sonra tekrar birebir dertler başlıyordu. Sene bu türlü gitti. Bir sene sonra kalp çıkmasaydı, hastaneye daima yatış yapacaktım.
– Kimin kalbi size yeni hayat verdi?
Muğla’dan19 yaşında bir kız trafik kazası geçirmiş. Onun kalbi bana uydu.
– Ailesiyle tanıştınız mı?
Tanışmadım. Devlet yasak koymuş tarafların birbirini tanımasına. Kimi bağışlarda sonradan bağışta bulunan ailelerden kan parası talep edenler olmuş. Bu sebepten vuran bile olmuş. Ölen beşerler olmuş. Ben çok araştırdım, aileyi bulamadım. Sonra ‘’Belki bulmamak daha hayırlıdır’’ dedim. Araştırmayı bıraktım. Beş organını birden bağışlamışlar. Ancak hastaneye gelirken organların biri iflas etmiş. Dört organı geldi.
Yani bırakın öbür bilgi vermeyi, öbür organlar kime gitti, onu bile söylemediler tıpkı hastanede olmamıza rağmen. Ege Üniversitesi Hastanesi çok büyük zati. Herkes farklı ağır bakımda olduğu için birbirimizi göremedik. Lakin çok hoş bir hastane. Hekimlerimiz çok güzel. Allah onlardan razı olsun. Ben neredeyse 8 yıldır orada takipteyim, süreci de çok hoş takip ediyor bütün hekimlerimiz, hemşirelerimiz.
– Nakil sonrası bir ıstırap çıktı mı?
Tabii bedene yabancı bir organ olduğu için organların kalbi dışlaması çok yüksek bir ihtimal. İflas ettirebiliyorlar zira. Bunun için evvel çok ilaç kullandım. Artık birçoklarını kestik. Allah’ıma hamdolsun. Profilaktik (önleyici tedavi) ilaçlar kullanıyorum. Kaburgalar kırıldığından, tekrar kuvvetlenmesi için kemik güçlendiriciler, kalsiyum falan alıyorum. Onun dışında çok kıymetli ilaçlarım yok çok şükür. Nakilden sonra ayrıyeten senede bir, bedenin kalbi kabul edip etmediğini görmek için ya kasıktan ya da uzunluğundan biyopsi alıyorlar. Sonucuna nazaran de ilaçları dengeliyorlar. Çok şükür yalnızca birinci keresinde berbat geldi. Onun da olağan olduğunu söylediler. Ameliyattan sonra kalbim çok süratli atmaya başladı. 110’a falan çıkıyor.
– Nasıl aldınız kalp bulunduğu haberini?
Akımlarım yükselmişti tekrar. Olağan kardiyoloji kısmına yatmıştık. Birinci viziti hocalarımız yapıyor, akabinde profesör geliyor. Geldiler, yanımdaki hastaya vizit yaptılar. Doktor telefonla konuştu. Bana bakmadan çıktı. Sonra tekrar geldi, kollarını yasladı kapıya. Anneme, ‘’Annesi Kader’e donör çıktı ‘’ dedi. Annem ağlamaya başladı.
– Pekala siz?
İlk başta bir ağladım. Sonra içimi bir hüzün kapladı. Sevinemedim. Hiç keyifli gitmedim nakle. Ailesini düşündüm, çok üzüldüm. Halbuki çok sevineceğimi düşünüyordum. Annem de imza atarken kızın 19 yaşında olduğunu görünce makus olmuş.
Aslında bana bir sefer daha çıktı kalp. Bir erkek kalbiydi. Lakin benim bir arkadaşım beyninden de ameliyat olmuştu. Çok ağırdı durumu. Ona gitti kalp, ancak hiç üzülmedim ya da niçin bana olmadı diye düşünmedim. Onun için çok memnun oldum. Ortamızda da çok yok aslında. 3-4 ay sonra da bana çıktı.
– Kalp naklinden sonra kalbini taşıdığınız şahıstan geçtiğini düşündüğünüz his değişiklikleri yahut öteki belirtiler oldu mu?
Çok his değişikliği olmadı. Hayvanlarla aram çok güzeldi, lakin ameliyattan sonra hayvan fobim oluştu. Tahminen o da korkuyordu, bilemiyorum. Annem gülüşümün değiştiğini söylüyor. Bir de ben ameliyattan sonra güya biri beni izliyormuş, yanımda yürüyüp daima beni denetim ediyormuş üzere şeyler gördüm. Bir perdenin önünde siyah bir imaj üzereydi. Bilmiyorum, kalbi bende diye beni yoklamaya mı geliyor diye düşündüm o vakit. Bir mühlet sonra görmemeye başladım. Yüzünü görmediğim için tahminen. Hekimimize sordum, nakillerden sonra bu türlü imajlar çok oluyormuş. Duygusu geçenler, birebir yaşayanlar da oluyormuş.
Benden sonra bir arkadaşım oldu. O bayağı hissetmişti bütün hislerini. O donör kızın fotoğrafını görmüştü. Ailesiyle tanışmıştı. Mesela kız çok iğneden korkuyormuş. Nakilden sonra onda da iğne fobisi oluştu.
– Yeni kalbinizle kaçıncı yılınız?
Bu ayın 23’ünde 4 sene tam dolacak. Donör için çok dua ediyorum.
– Ailenizde organ bağışında bulunan var mı?
Annem, babam bana donör çıkmadan birkaç gün evvel gece vakti bağışta bulunmuşlar. Bir de kuzenim yaptı. Ben de organlarımı bağışlayacağım.
– Hayattan ne istiyorsunuz?
Daha sağlıklı bir hayat, bir de huzur. Bir de çalışmak istiyorum. Bizim engelli raporumuz olduğu için devlette kontenjanımız var. Doğal yalnızca yakınlarda iş bakıyorum. Toplu taşıma ile işe gitmem sıhhatim açısından büyük risk.
Berrin Tuncel Birer
