CHP’nin Cumhurbaşkanı adayı Ekrem İmamoğlu’nun tutuklanmasının akabinde başlayan protesto hareketlerinde gözaltına alınan ve 25 Nisan’da Konur Sokak’ta tutuklu öğrencilerin özgür bırakılması talebiyle düzenlenen harekete katıldığı gerekçesiyle 29 gün cezaevinde tutulan öğrenciler ortasında ODTÜ öğrencisi ve ulusal para judocu Taylan İnce de vardı. İnce, tutuklanmasının akabinde spor hayatının nasıl değiştiğini ANKA Haber Ajansı’na anlattı.
Sporla erken yaşlarda tanışan İnce, 3 yaşında jimnastikle spora başladı. 14 yaşına kadar faal olarak bu branşta yer aldı. Bir müddet spora orta verdikten sonra, 18 yaşında spor hayatına yeni bir taraf vererek judoya başladı. Judoya başlamasıyla sadece yeni bir branşa değil, birebir vakitte bir gayret kültürüne adım attığını belirten İnce, memleketler arası arenada grup olarak Avrupa ve Dünya derecelerine imza attı.
Milli para judocu İnce’nin mesleği, 19 Mart süreciyle başlayan hareketler kapsamında gözaltına alınıp tutuklanmasıyla kesintiye uğradı. Bu sürecin akabinde ulusal gruptan çıkarıldı, bağlı olduğu kulüple bağlantısı sonlandırıldı. Ani formda değişen spor ömrünü İnce, şu sözlerle anlattı:
“MİLLİLİĞİN MASRAF DİKKAT ET”
“19 Mart süreci başladığında, Rize’de Ulusal Kadro kampındaydık. 21 Mart’ta Gürcistan’da düzenlenecek Dünya Kupası için yola çıkmak üzereydik. O günlerde ülkede yaşanan gelişmeleri, bilhassa gençlerin yükselen sesini bir atlet kimliğimin ötesinde, bir yurttaş olarak dikkatle takip ediyordum. Gürcistan’a giderken otobüste grup arkadaşlarımızla bu sürecin sırf isimli değil, siyasi bir tarafının de olduğunu konuşuyorduk. Doğal herkesin bakış açısı ve yaklaşımı farklıydı, bunu da hürmetle karşılıyorum. Gürcistan’daki turnuva sırasında, sportmenler için göz muayenesi yapıldı. Ben o muayeneden ‘kaldım’ ancak bu aslında bir yetersizlikten kaynaklıydı. Tabipler bana ‘Burada sağlıklı bir kıymetlendirme yapamıyoruz, teknik imkanlarımız kısıtlı. Senin muayeneni Mayıs ayında Kazakistan’da düzenlenecek karşılaşma sırasında yapalım’ dediler. Ben de o doğrultuda Kazakistan’a gitmeyi, orada hem uğraş etmeyi hem de yine değerlendirmeye girmeyi beklemeye başladım.
“SESSİZ KALAMADIM”
Ancak Dünya Kupası’ndan döndükten sonra, yaşananlar karşısında sessiz kalamadım. Bir ODTÜ öğrencisi olarak toplumsal sorumluluğumu yerine getirmek istedim ve Kuğulu Park’tan Güvenpark’a yapılan yürüyüşte yer aldım. Toplumsal medya üzerinden de bu süreçle ilgili fikirlerimi paylaştım. Bunların akabinde Bakanlık bünyesindeki birtakım yöneticiler ve kimi ulusal ekip arkadaşlarım tarafından dışlandığımı hissettim. Takipten çıkanlar oldu, ‘milliliğin sarfiyat, dikkat et’ diyenler oldu ve bir müddet sonra, hiçbir resmi açıklama yapılmadan ulusal kadro irtibat kümelerinden çıkarıldım. Kazakistan süreciyle ilgili hiçbir geri dönüş almadım. Yalnızca sessizce, hiçbir şey söylenmeden dışarıda bırakıldım. Kolay bir süreç değildi. Fakat ben sporu yalnızca bir madalya yarışından ibaret görmüyorum. Spor benim için bir duruş, bir temsil biçimi. Sessiz kalmanın da bir hal olduğunu bildiğim için, kendi yerimi bilerek ve inanarak seçtim. Kulübüm bu süreçte rastgele bir hal almadı; ne desteklediler ne de karşı çıktılar. Tarafsız durdular; bu da kendi içinde hürmet duyulması gereken bir tutum.
Açıkçası bu süreçte yürüttüğüm ‘itiraz’, resmi bir dilekçeden fazla, daha çok bu toplulukta yıllardır bir ortada olduğumuz, irtibat kurabildiğimiz bireylere durumu anlatma gayretiydi. Yani sadece ‘kadrodan çıkarıldım’ demedim; birebir vakitte neden sesimi yükselttiğimi, bu sürecin arkasında bir duruş olduğunu söz etmeye çalıştım.
Geri dönüşler birinci etapta epeyce yapıcıydı. Anlayan, empati kuran, dayanak veren beşerler oldu. Ama sonuçlara baktığımızda, tüm bu olumlu yaklaşımların pratiğe pek yansımadığını gördüm. Bakanlık özelinde ise bu süreçte rastgele bir resmi açıklama ya da net bir geri dönüş tarafıma iletilmedi. Bir tıp beklemeye alındım diyebilirim.
“DOĞRU OLANI YAPTIM”
25 Nisan günü Ankara Konur Sokak’taydım. Tutuklu öğrenciler hür bırakılsın diye bir ortaya geldik. Alanda çok farklı kısımlardan beşerler vardı; 1 Mayıs alanı Taksim diyen de, doğum hakkını savunan bayanlar da. Ben ise yalnızca şunu söylemek istiyordum: Arkadaşlarımız haksız yere tutuklu. Bunu sessizce kabul etmeyeceğiz fakat o gün orada yaşanan, anayasal hak değil, açık bir şiddetti. Polis, alanda bulunan bayan bir arkadaşımıza azap ederken, ben o şiddetin karşısında durdum. Onun elini bırakmadım. O andan sonra ben de ağır halde darp edildim. Yerlerde sürüklendim, başım amaç alınarak tekraren tekmelendim. Gözaltına bu formda alındım. Bedenimde oluşan hasarlar için resmi olarak darp raporu aldım. O gün yalnızca niyetlerim değil, vücudum de cezalandırılmak istendi.
“ADALETSİZLİĞE KARŞI ÇIKTIM”
İki gün gözaltında kaldım. Akabinde gelen talimatla tutuklandım ve 29 gün cezaevinde kaldım. Kabahatim neydi bilmiyorum. Bildiğim tek şey, adaletsizliğe karşı çıkmak için oradaydım. Cezaevindeyken dışarıda dolaşan görüntüler, fotoğraflar sayesinde herkes tutuklandığımı öğrendi. Bu da hayatımda yeni bir sayfa açtı: Ulusal kadro mesleğim bitti. Kulübümle ilgim zedelendi. Spor yapma hakkım, onca yıllık emeğim, bir anda elimden alındı. Sebebi sırf sesimi yükseltmemdi. Kırgınım fakat kızgın değilim. Zira biliyorum: Gerçek olanı yaptım. Benim uğraşım minderde başladığı üzere sokakta da devam ediyor. Bu ülkede spor, yalnızca madalya kazanmakla ölçülmemeli. Bazen gerçek uğraş, sesini kaybetmeden sokaklarda, meydanlarda olmaktır.
“SPORCU OLMAK YETMİYOR”
Sanırım artık temsil edebileceğim tek grup ODTÜ Judo Kadrosu. Bir mühlet üniversitemin renklerini taşıyacağım. Bu da benim için büyük bir gurur; zira ODTÜ’de öğrenci olmak sadece bir sıfat değil, birebir vakitte bir duruş sorunu. Ve bu duruşla, judoya olan bağlılığımı, emeğimi devam ettirmek istiyorum. Elbette bir atletin en büyük hayali olimpiyatlarda yarışmak. Ben de istiyorum. Kim bilir, tahminen 2028 Los Angeles Paralimpik Oyunları’na kota alırım lakin mevcut şartlarda, Türkiye’de bu pek mümkün görünmüyor. Yalnızca atlet olmak yetmiyor bazen; sessiz olman, görmezden gelmen de bekleniyor. Ben bunu yapamadım.
Yine de bu yol burada bitmiyor. Şayet yurt dışı yasağı üzere bir mahzur konmazsa, Avrupa’da bilhassa Fransa ve Almanya’daki judo liglerinde dönemsel olarak yarış ihtimali var. Orada kiralık olarak turnuva bazlı gayret edilebiliyor. Teklif gelirse değerlendirmeye açığım. Ayrıyeten bu süreçte Athleten Deutschland üzere milletlerarası sportmen hakları örgütlerinden takviye bildirileri aldım. Onlar da bu yolun yalnız yürünmeyeceğini hatırlattı bana. Velhasıl; spor hayatım, şartların müsaade verdiği yerlerde ve vicdanımın çizdiği sonlar dahilinde devam edecek. Judoyu bırakmıyorum, yalnızca artık mindere hangi bayrakla çıkacağımı vakit gösterecek.
“29 GÜN CEZAEVİNDE KALDIM”
Bu sürecin benim için en kritik anı, sporun beni artık korumadığını fark ettiğim andı. Yıllarca verdiğim emek, kazandığım madalyalar, taşıdığım ulusal forma; bir bayana uygulanan azaba sessiz kalmadığımda, tutuklu arkadaşlarım için sokağa çıktığımda yok sayıldı. Gözaltında darp edildim, raporlarla kayıt altına alındı. Hukuksuzca tutuklandım, 29 gün cezaevinde kaldım. Bu süreçte spor yapma hakkım elimden alındı. Ulusal Takım’dan çıkarıldım. Çok az kişi sordu ‘Neden içeride?’ diye. Zira bu ülkede kimi susturmak istiyorlarsa, evvel yalnız bırakıyorlar.
Ama işte tam o anda, yalnız olmadığımı fark ettim. Cezaevinden çıktıktan sonra, ODTÜ Judo Takımı’nın, hocalarımın ve arkadaşlarımın takviyesi beni ayakta tuttu. Üniversitemin Spor Müdürlüğü, yaşadığım tüm baskılara karşın duruşumdan geri adım atmadığım için bana muvaffakiyet mükafatı verdi. Lakin ben o mükafatı kendim için almadım. O mükafatı o gün hâlâ içeride olan arkadaşlarım Sezer, Hamza, Ebru, Melike ve Fuat ismine aldım. Salonda, onların isimleri okunduğunda, yüzlerce insan ayağa kalkıp dakikalarca alkışladı. O an yalnızca benim için değil, adaletin hâlâ mümkün olduğuna inanan herkes için bir dönüm noktasıydı.
Evet, adaletsizlik bu ülkede sistematikleşmiş durumda. Hak aramak cürüm, ses çıkarmak tehdit, direnmek tehlike sayılıyor. Lakin bilsinler: Bu ülkede adaleti isteyen, haysiyetini savunan beşerler var. Ben sadece sportmen değilim. Birebir vakitte bu ülkenin vicdanlı bir yurttaşıyım. Azaba sessiz kalmam, haksızlığa göz yummam istendi. Ben susmadım ve susmayacağım.”
Milli para judocu Taylan İnce’nin avukatı Deniz Özbilgin ise Taylan’ın hukuksal sürecini ANKA Haber Ajansı’na anlattı. Özbilgin, şöyle konuştu:
“19 Mart sürecindeki protestoların, hak taleplerinin yahut isyanın temel sebeplerinden birisi hukuksal lisanla söylemek gerekirse masumiyet karinesinin kabahati ispat olmadıkça bir insanın hatalı addedilmesinin, yaftalanmasının, itibarsızlaştırılmasının da tıpkı vakitte kamuoyu nezdinde protestosuydu. Taylan da aslında bunu protesto edenlerden biriydi. Taylan’ın katıldığı ve tutuklandığı hareketin temel talebi tutuklu öğrencilerin özgür bırakılmasıydı. Demokratik hakkını kullandığı için cezalandırılmama üzerine bir talepti kendisi de tıpkı şeye maruz kaldı. Hasebiyle Taylan şimdi hakkındaki kanıtlar toplanmadan, görüntü kayıtları dahi belgeye girmeden, rastgele bir cürüm isnadı olmadan yalnızca kolluğun bir tutanağına dayanılarak hatalı addedildi. Tutukluluğun bir önlem olmasını varsayıyorum, itirazla tutukluluk kaldırıldı ancak Ulusal Ekipten çıkartılması kulübünden sportmen mesleğinin sonlandırılması hakkında hiçbir kanıt olmayan ve büsbütün politik konjektürel bir sürecin kesimi olmasından dolayı Taylan’ın cezalandırılması mahiyetindedir ve bu manada hukuksuzdur.
SORUN SPOR YAPAMAMASI
Taylan için öncelikli maksat katıldığı ve tutukluluğuna sebebiyet veren hukukî süreçte aslında yalnızca anayasal demokratik barışçıl şov hakkını kullandığı, bu gösteriyi yönetmek yönlendirmekle suçlandığı lakin zati bunu sağlayacak fizikî şartlara sahip olmadığı, Taylan tıpkı vakitte yüzde 40 engelli bir ulusal sportmen. Hasebiyle bu manada öncelikle bu evraktan beraat etmesi, doğal ki önceliğimiz takipsizlik fakat tutuklama talep etmiş bir savcının kesinlikle iddianame yazacağı kanaatindeyiz. Takipsizlik vereceğini düşünmüyoruz zira kolluk yönlendirmesiyle ilerleyen bir hukukî süreç var. Beraat ettikten sonra Taylan’ın maruz kaldığı bu kriminalize yaklaşıma karşı hukukî yollara başvurulabilir. Burada sıkıntı yalnızca ilerleyen basamakta tazminat almak değil, bu ortada genç ve spor yaşı geçen bir kişinin sporculuk mesleğinin sonlandırılması kelam konusu. Taylan spor yapamıyor, sorun bu. Taylan’ın profesyonel mesleği baltalanıyor. Emsal durumdaki ayrıca ulusal atletler, sanatkarlar kelam konusu Taylan bu süreçte yalnızca kurbanlardan birisi.
Bu stil yargılamaların yalnızca terör örgütü üyeliği, yaftalama yahut itibarsızlaştırma, kumpas davaları olmaktan çıktı. En kolay bir toplumsal talebin, bir hak talebinin lisana getirilmesi dahi bu halde kriminalize edilerek ağır bir biçimde beşerler toplumsal hayatlarıyla, spor hayatlarıyla, sanat hayatlarıyla ve olağan ki meslekleriyle sınanıyor. Bu topluma bir gözdağı biçimidir. Burada cezalandırılan tek başına Taylan değildir, hak arama teşebbüsünde bulunacak bütün özneler hak talepçileridir aslında.”
Odatv.com
