Es-Es’i bir de ünlü şairden okuyun: Haydar Ergülen’den Eskişehirspor aşkı

“Haydar Ergülen’in ‘ESKİ Şehir Spor’ kitabı Kırmızı Kedi Yayınevi’nden çıktı, kapağındaysa Eskişehirspor formalı bir fotoğrafı var. ‘Es-Es’ çok sağlam bir gruptu, hiç de ‘toprak saha’ grubuna benzemez, yumuşacık, alanda kayar üzere tekniği yüksek top oynardı. Kitaptan az çok ‘ESKİ Şehir’i de öğrendim. Haydar kentini ‘limonata üzere bir şehir’ olarak tanımlıyor, bayıldım. Kalemine sıhhat Haydar, yer yer hüzünlendim, yer yer güldüm, en değerlisi de bu kitapla seni daha fazla tanımış oldum.

Bâb-ı Âli’de bizim jenerasyon çoğunlukla Fenerbahçeliydi. Adnan Özer, Metin Celal, Burak Eldem, İzzet Eti, Merih Akoğul, say say bitmez. Mehmet Müfit ve yanlış anımsamıyorsam bir de Halil Turhanlı Beşiktaşlıydı, Hasan Kaçan ve Ahmet Erhan ise Galatasaraylı. Haydar Ergülen de ‘Üç Çiçek’ yıllarından arkadaşımız, lakin Haydar ile bir gün olsun dahi futbol konuştuğumuzu hiç hatırlamıyorum, onun Eskişehirsporlu olduğunuysa son beş altı yıl içinde öğrendim. Pederi, orta ikiden terk, kaportacı Kel Hasan başta Fenerbahçeliymiş, ama ‘65’den sonra Müminli, Kamuranlı, Süreyyalı, Fethili ve Seçkinli ‘Es-Es’ fırtınası esince, Kel Hasan fanatik bir Eskişehirsporlu olup çıkmış, her maç günü arkadaşlarıyla Mavi Köşe’de takılırmış, aslan sütü mazeret sohbet şahane yahut sohbet mazeret aslan sütü şahane, artık hangisiyse, Kel Hasan’ın pederiyse, değişiktir bir İstanbul grubu olan Vefa’yı tutarmış. Bizim Haydar’a gelince, gözlüklü, koca başlı, kepçe kulaklı bir çocuk, futbolla hiç ilgilenmiyor, aklı fikri kitaplarda ve sinemalardaymış. Artık onun Kırmızı Kedi Yayınevi’nden ‘ESKİ Şehir Spor’ kitabı çıktı, kapağındaysa Haydar’ın Eskişehirspor formalı bir fotoğrafı var, ben çok beğenilen buldum.

Benim birinci gençliğimde ‘Es-Es’ çok sağlam bir ekipti, amigosu Orhan, teknik yöneticisi Abdullah Gegiç, siz bir de takımına bakın: Mümin, İsmail, Nihat, Burhan, Vahap, Irmak, Nadir, Necdet, Kamuran, Nuri, Fethi. ‘Es-Es’ hiç de ‘toprak saha’ ekibine benzemezdi, yumuşacık, alanda kayar üzere tekniği yüksek top oynardı, güya ülkemize ezkaza düşmüş bir İngiliz kadrosu üzereydi. O yıllarda benim en korktuğum fakat seyrine doyamadığım kadro Eskişehirspor’du. Mithatpaşa Stadı’nda bir İstanbul grubuyla maçı olsa kesinlikle giderdim. Haydar’ı okurken daima o yıllara döndüm, bir de kitaptan az çok ‘ESKİ Şehir’i öğrendim, o kenti en son gördüğümde birinci mektebin birinci sınıfına başlamış mıydım, emîn değilim. Artık, Kurtuluş Mahallesi’ni, Kılıçoğlu, Asri, Atlas, Yurt, Marmara ve Büyük sinemalarını ve de Mavi Köşe’yi artık vaktiyle limonata içen kepçe kulaklı bir çocukluk yaşamış olan Haydar ile konuşabilirim, kentini de zati ‘limonata üzere bir şehir’ olarak tanımlıyor, bayıldım. Bir kitabında Üsküdar’da ‘80 öncesinde Ömer Ateş ile davacıların elinden nasıl kaçtıklarını anlatmıştı, güzel üslûbunda biraz ‘Canciğer Kardeşler’ havasını bulduğumdan, pek gülmüştüm. Ancak, bu kere, lisenin birinci sınıfındayken, olsa olsa en fazla on dördündedir, on kadar ülkücü ağabeylerin onu Alaaddin Parkı’nda sessiz sinema oynar üzere dövmelerine içim yandı. Emeğine, kalemine sıhhat Haydar, ‘ESKİ Kent Spor’ mükemmel bir kitap olmuş, yer yer hüzünlendim, yer yer güldüm, ancak en değerlisi de bu kitapla seni daha fazla tanımış oldum.”