Köylüler, zeytinlikler için Meclis’te: ‘Atatürk’ün emanetine sahip çıkalım’

Muğla İkizköylüler ve Ordu, Denizli, Aydın üzere bölgelerden gelen köylüler, zeytinliklerin madenciliğe açılmasına ait kanun teklifine reaksiyon göstermek için TBMM Dikmen kapısı önünde basın açıklaması düzenledi. Açıklamada köylüler, “Havama, suyuma, toprağıma dokunma”, “Maden yasası geri çekilsin”, “Toprağa dokunan eller kırılsın” sloganlarını attı. Basın açıklamasında birinci olarak Muğla’nın İkizköy mahallesinin muhtarı Nejla Işık kelam aldı. Işık, şunları kaydetti:

“TOPRAK GİDERSE HAYAT BİTER”

“Bu maddeyi kabul etmiyoruz, bizim üzerimizden hiç kimse günah keçisi çıkarmasın. Bizim zeytinlerimizi, bizim emeğimizi hiç kimse şirketlere feda etmesin, edemez. Zeytinin değerini bilmeyen, bir ağaç yetiştirmeyen beşerler burada kelam kurmasın. İşçiler, çiftçiler, üreticiler burada. Bizim karşımıza güçle gelmesinler artık. Gücün alternatifleri var lakin toprak giderse, su giderse ömür biter. Bizler insan olarak, canlı olarak yalnızca kendimizi görüyoruz değil mi? Öbür hiçbir canlı görmüyoruz hayatta. Bizler bu dünyanın hükümdarı değiliz. Hepimiz gelip geçiciyiz. Topraktan geldik, toprağa gideceğiz, bu dünya kimseye kalmayacak. Lakin yok ederek değil, yaşayarak ve yaşatarak bırakacağız gelecek kuşaklara. Bizim kederimiz bu.”

“İHTİYAR HALİMİZLE TOPRAKLARIMIZI MUHAFAZAYA GELDİK”

Denizli’den gece yola çıkan Hatice isimli bir köylü de şunları söyledi:

“İhtiyar halimizle topraklarımızı muhafazaya geldik. Bizim topraklarımız çok verimli. Bak bu kekikler, tam buğday ekmeği, nohut, mercimek, darı, badem, ceviz… Bunları daima toprak yetiştiriyor, kömür yetiştirmiyor. Bu maden yasasını kaldırsınlar. Biz bunun için geldik buraya. Bu onurumuz, gururumuz, avuçlarımızın içinde, nasırlı ellerimizin içinde. Ağaçlarımızı yıktılar, topraklarımızı talan ettiler. Ekinlerimizi, tütünlerimizi gömdüler. Bir de mahkemeye verdiler, yargıladılar beni. Atatürk’ün, atalarımızın koyup gittiği emanete, mirasa sahip çıkalım. Türkiye duysun sesimizi. ‘Ah Kema Paşa, atını bağladın gedikli taşa, biz senin yanına Anıtkabir’e varalım ayaklarımızla koşa koşa.’ Bunu duysunlar. Eser kalsın konuşmalarımız. Zenginin işi biter, parası da biter, güçlünün gücü de biter. Hak bitmez, güç biter. Biz hak aramaya geldik. Bir kilo altına bir avuç toprağımı değişmem. Toprağınıza sahip çıkın. Anamdan doğalı cumhuriyet kadınıyım. Maden yasası geri çekilsin. Topraklarımızı bıraksınlar. Biz yaşamak istiyoruz.”

“ORDU’NUN ALTININI GETİRDİM SİZE, BİZİM ALTINIMIZ FINDIK”

Ordu’dan gelen Cevat isimli bir vatandaş da poşetle getirdiği fındıkları göstererek şöyle konuştu:

“Ordu’nun altınını getirdim size. Bizim altınımız fındık. Üç bin dönüm maden işlediler Ordu’da. 13 milyon geliri var. Buraya fındık eksen bunun 5 katı 10 katı kar yapar, ülkeye yarar getirir. 13 milyon liranın 5 katını versen bu pisliği Fatsa’dan temizleyemeyiz. Bu yasa yalnızca Muğlalılara değil, tüm ülkeye geçerli. Nerede bu Türkiye? Nerede halk? Hepimizi vuracaklar bu kanunla.”

“ÇAM AĞAÇLARININ YERİNİ KUMDAN DAĞLAR ALDI, DERE YATAKLARINI MOLOZLAR SARDI”

Aydın Çini’ye bağlı çok uzak bir dağ köyünden buraya geldiğini söz eden Zeynep isimli bir öbür vatandaş da şunları söyledi:

“Adı üzere top top çamları olan, çam fıstığının yetiştiği yerden geliyorum. Benim adım Zeynep. Köylü kızı Zeynep’im ben. Diğer bir unvanım yok. Benim köyümde o denli bir çam ağaçları vardı ki tek bir güneş ışığı sızıp da giremezdi, o kadar gürdü, o kadar heybetliydi. O denli dere yataklarımız vardı ki, o kadar berraktı ki suyu eğilip içerdiniz. Benim çocukluğum o derelerde kurbağalarla oynayarak, ayaklarımı suya sokarak geçti. Masalsıydı köyüm lakin şu an masalsı köyüm kalmadı. O çam ağaçlarının yerini kumdan dağlar aldı. O dere yataklarını molazlar sardı. Artık derelerden su akmıyor. Artık çamlar kuruyor, hayvanlar ölüyor, meralarımız kalmadı, arıcılık yapamıyoruz. Çam fıstıklarımız artık yetişmiyor.

“BEN KÖYÜMDEN, KOYUNLARIMDAN, SUYUMDAN, EVİMDEN VAZGEÇMEK İSTEMİYORUM”

Ben ceddimden, dedemden bu türlü masalsı bir köy teslim almışken ben çocuklarıma ne teslim edeceğim artık? Kumdan dorukları mi vereceğim, akmayan dereleri mi vereceğim, olmayan su kaynaklarını mı göstereceğim çocuklarıma? Ne verebilirim? Hiçbir şeyim kalmadı elimde. Her şeyimi aldılar elimden. Savaştık, direndik. 10 yıldır savaşıyoruz. Annemle babam, şirket tarafından silahlı atağa uğradı. Yılmadık. Davalar açıldı, yeniden yılmadık ve alnımızın akıyla çıktık davalardan, kazandık. Lakin şayet ki bu maden yasası çıkarsa, iklim kanunu geri çekilmezse gidebilecek hiçbir yerimiz yok. Yapabileceğim hiçbir şey kalmıyor elimde. Göz nazaran göre çocukluğumu teslim etmiş olacağım o şirketlerin ellerine. Yalnızca benim değil, bütün vatanın, milletin borcu bu. Çocuklarımıza borcumuz bu. Şayet geri çekilirsek, savaşmazsak, direnmezsek, gayret etmezsek elimizde neyimiz var neyimiz yoksa alacaklar. Ben köyümden, koyunlarımdan, suyumdan, evimden vazgeçmek istemiyorum. Şayet beni köyümden ederlerse bir ağaç bir bitki üzere düşünün, kuruyup ölürüm ben.”