AKP ile muhalefete düşenler… İdealist nostalji*: Yazın dünyasının Hasan abi dergahı
Yusuf Ziya Cömert, Karar’daki ‘Hasan Abi’nin dergâhı’ isimli yazısında karikatürist Hasan Aycın’ın ofisinde çalıştığı yılları anlattı.
Cömert, çalıştığı ofisi dergaha benzeterek, “Hasan Abi’nin (Aycın) ofisi, Aycan Grafik dergâh üzereydi. Hayır, hayır, bir şeyh-mürit ilgisi yoktu orada. Daha çok dostça bir ortam vardı. Hasan Abi’nin de bir ağabey olarak hatırı, saygınlığı vardı elbette. Fakat tıpkı vakitte bir iş yeriydi. Kitaplar, mecmualar orada hazırlanıyor, dizgisi, montajı orada yapılıyor. Kitap kapakları, vinyetler orada tasarlanıyor. Müellifler, yayıncılar, bu hazırlıklar sırasında oraya gidip geliyor, orada vakit geçiriyor. İsmet Özel, Çıdam Yayınları’nın kitaplarını orada hazırlatırdı mesela. Dergâh Yayınları yakınlardaydı. Mustafa Kutlu ve İsmail Kara vakit zaman uğrardı” tabirlerini kullandı.
“BU ADAMLARIN GÖRÜŞÜ DÜNYA DEĞİŞSE BİN YIL DEĞİŞMEZ”
Mustafa Kutlu’dan mecmuayı ayakta tutan isim olarak bahseden Cömert, “Mustafa Abi’yi bilirsiniz, hikayeciliğimizin kıymetli isimlerinden. Dergâh Yayınlarını, Dergâh Mecmuasını ayakta tutan hoş adam. İsmail Kara ise Türkiye’deki İslamcılığı en yeterli bilen hocalarımızdan. Orta sıra gönderdiği “Cumaalık” ve “Bayramlık”larının hiçbirini atlamadım, hepsini okudum. Süleyman Ateş’in tefsiri de orada hazırlandı. Tefsirin sinemalarından biri kayıp mı olmuştu? Oğlu telaş ediyor. Sinemanın kaybolması sonraki baskılar için ek iş, ek masraf. Süleyman Hoca, “Filmlerin kaybolması sorun değil, sonraki baskılarda tahminen görüşümüz değişecek, üzerinde durmaya değmez” diyordu. Bunu, Süleyman Hoca’nın ilmi mevzudaki içtenliğinin bir göstergesi sayar mısınız? Ben sayarım, zira bizim adamların birçoklarının görüşü dünya değişse bin yıl değişmez” dedi.
Yaşar Nuri Öztürk’ün kitaplarını Dergah Yayınları’nda bastığını söyleyen Yusuf Ziya Cömert “Rahmetli Yaşar Nuri Öztürk de kitaplarını orada hazırlıyordu. Daha birçok alim, edip, şair, müellif, iş adamı… Müsiad’ın kuruluş broşürlerini ve amblemini de Hasan Abi hazırlamıştı. Burada Hasan Abi’nin dergahına gelip giden en az yüz insan sayabilirim. Hasan Abi’yle ve kardeşleriyle ta Balıkesir’den tanışıyoruz. İstanbul’a gelince benim de uğrak yerlerimden biri oldu.
Kayıtlar Dergisi’ne de samimiyetle sahip çıktı. Bize her sayıda bir çizgi vermeyi hiçbir vakit ihmal etmedi. Dizgiyi Selahattin, mizanpajı Hüseyin Aycın, montajı Mustafa Aycın yapıyor. Sonradan mizanpaja elim alıştı, ben yapmaya başladım. Montajı matbaaya ben götürüyorum. Mecmua çıktığında ciltçiden gidip alıyorum. Abonelerin mecmualarını şahsen paketleyip postalıyorum. Mecmuaları kitabevlerine ben dağıtıyorum. Natürel editörlüğünü de ben yapıyorum. Mecmuayı birlikte çıkardığımız arkadaşlarımla edebildiğim kadar istişare ediyorum. Vakit zaman ihtilaflarımız oluyor. Onları da hale yola koyuyoruz” tabirlerini kaleme aldı.
Yusuf Ziya Cömert’in yazısının devamı ise şu biçimde:
Kimdi o mecmuayı birlikte çıkardığımız arkadaşlar? Merhum Ramazan Dikmen, Hasan Aycın, Cemal Şakar, Ömer Lekesiz, Ahmet Sevecen, Üzeyir Sali, Hüseyin Bektaş, yazı yazmasalar bile Mustafa Yılmaz, Fuat Susuz. Doğal ki Hüseyin Atlansoy’u, Kâmil Doruk’u, merhum Cemil Çiftçi’yi ve Muhsin Bostan’ı da hatırlamam gerekir. Hatırımızı sayan, bizi ihmal etmeyen büyüklerimiz de vardı. Rasim Abi (Özdenören) vakit zaman öykü ya da deneme göndermiştir. Alaeddin Abi son büyük şiirlerini Kayıtlar’da yazdı. Arif Ay dostluğunu bizden esirgemedi.
Cahit Koytak da bizi yalnız bırakmadı. Herkesi saymam imkânsız. Fakat hiç kimseyi unutmuş değilim. Doğal ki mecmuanın maddi külfeti de vardı. Bir gün mecmuayı ciltçiden aldım, taksi tuttum, ofise götürüyorum. Taksici “Abi ne iş yapıyorsun?” diye sordu. “Yayıncılık yapıyorum” dedim. “İşler nasıl?” dedi. “Ben mecmuanın işleri için ayda bir iki kere taksi tutuyorum” dedim. “Sen hiç kitap, mecmua okuyor musun?” “Hayatta hiç kitap okumadım” dedi. “Oradan anla, bizim işlerimizin nasıl olduğunu” dedim. Bir ‘okul’ muydu Kayıtlar mecmuası? Hayır, değildi. Söyleyecek kelamı olanların, edebiyattan, sanattan behresi olanların birlikte var oldukları, birlikte var olabilecekleri bir mecra idi.
Okul olan mecmuaların dönemi hoştu lakin ne yazık ki bitiyordu. Başta bir üstad, etrafında talebeleri. Değerli bir şeydi bu. Son örneklerinden biri Şair, muharrir Ebubekir Eroğlu’nun yönettiği Yönelişler mecmuasıydı. Artık anlatacağımı benden beklemezsiniz: Bir gün, şu anda yayın dünyasında az çok ismi olan ama daha çok ticari alanda gezinen bir arkadaş, Üretmen Han’da elimde dergiyle beni gördü. Dergiye bakmak istedi, verdim baktı. “Yönelişler diye bir mecmua var. O varken bir de siz niçin çıkıyorsunuz?” diye sordu. “Sen anlamazsın” dedim.
Derginin sayfalarını karıştırdı. “İlan alıyor musunuz? Bu dergiye ilan verelim” dedi. “İlan alıyoruz, lakin senin ilanını almayız” dedim. Ne demekti bu? Şu demekti: Çok aşikâr etmiyorduk lakin bizim de kendimizce bir asabiyetimiz vardı.
