Özkök İran’ın geçmiş günahlarını hatırlattı: Savaşin Zagros’taki mezarla ne ilgisi var

24 Mayıs 2025 akşamı Fransa’nın Cannes şehri…
Sahnede siyah gözlüklü bir adam konuşuyor ve şunu söylüyor:
“Hiç kimsenin bize ne giyeceğimizi ne yapacağımızı yahut yapmayacağımızı söylemesine müsaade vermeyelim…”
İranlı direktör Cafer Panahi’ydi bu sözleri söyleyen insan.
Cannes Sinema Festivali’nde Altın Palmiye mükafatını kazanmıştı.
Ödülü kazanan sinemasının ismi ise çok dikkat çekici…
“Sadece bir kazaydı…”
Molla rejiminin hapishanelerinde azap gören insanlara ilgili bir sinemaydı.

BİR GENÇ KIZIN GERİSİNDEN YALNIZCA BİR KAZAYDI DEMEK

O geceden iki yıl evvel, İran’daki Molla Diktatörlüğünün “Ahlak Muhafızları Mahsa Amini için de birebir şeyi söylemişti:
“Sadece bir kaza…”
Başı açık dolaştığı için gözaltına alınıp, azap gören ve orada hayatını kaybeden 22 yaşındaki bir kız için söyledikleri tek şey buydu:
“Sadece bir kaza…”
Gözaltında durup dururken ölmüştü o gencecik kız onlar için…

TAHRAN’DA ÖLEN BEŞERLER İÇİMİ YAKIYOR ANCAK O MÜSTEBİT İHTİYAR MOLLALAR ASLA

Dünyanın başına gelmiş iki acımasız adam artık savaşıyor.
Bir yanda Gazze kasabı Netanyahu…
Diğer tarafta Orta Doğu’da ne kadar vesayet savaşı varsa gerideki kukla oynatıcısı.
Kadınların başını zorla örttüren bir diktatör.
Adı Ali Hamaney…Güya dini bir unvanı da var… “Ayetullah” diyorlar… “Velayat-i Fakih”, “Rehber-i Muazzam…”
Güya inancı temsil eden bir adam…Ama zulüm hapishanesinde azap altında ölen genç bir kız için vicdanının iki milimetre karesi bile acımayan kelamda bir dini lider…

VİCDANIM ACIYOR LAKİN HATIRA DOLABIM AÇILINCA

Tahran’a bombalar düşerken, beşerler ölürken içim acıyor…
Hem de çok acıyor.
Gazze’de gözümün önünden bir türlü gitmeyen o çocuklar, bayanlar üzere …
Gördükçe, duydukça kahroluyorum o küçücük mazlumları…
Ama İran’ın müstebit mollaları kelam konusu olunca; Vicdanımın bir köşesindeki hatıra dolabı açılıyor…
2022 yılının Eylül ayına dönüyorum.
Molla diktatörlüğünün ahlak zabıtalarının sokaklarda genç kız ve onları destekleyen genç erkek avına çıkışlarını hatırlıyorum elimde olmadan.

MİLAD ZOHREVAND ÇIKIP GELİYOR AKLIMA O HATIRA DOLABINDAN

Mahsa Amini’nin öldürülmesini protesto ettiği için Hamedan hapishanesinde, avukatla görüşmesine bile müsaade verilmeden, ailesinden habersiz bir vince asılan Milad Zohrevand çıkıp geliyor gözümün önüne o hatıra dolabından.
Tam 46 yıldır bu dünyanın en esaslı medeniyetlerinden birine sahip ülkeyi, o medeniyetten zerre nasibini almadan kendi fanatik dimağına nazaran diktatörce yöneten rejimi unutamıyorum.
Kusura bakmayın, İran halkına çok üzülüyorum lakin o habis ihtiyar mollalar ve onların adamları için istesem de üzülemiyorum.

46 YILDA KAÇ JENERASYON BAYAN VE ERKEĞİN HAYATINI KARARTTILAR

46 yıldır İran’ı müstebitçe yönettiler.
Orta Doğu’nun bütün ülkelerini karıştırdılar.
Kim bilir kaç kuşak bayanın ve erkeğin hayatını kararttılar.
Binlerce aydını, aileyi, insanı sürgün yollarına gönderdiler, öteki ülkelerin göçmeni yaptılar.
Şimdi başlarına kendilerinin üzere bir kasabın bombaları yağarken ben üzülemiyorum.

BAKIN ETRAFA BİRKAÇ TİMSAHTAN ÖTEKİ GÖZYAŞI DÖKEN VAR MI

Sadece ben mi…
Bir bakan etrafa…Yakın uzak mahallelerine…Dünyanın öteki ucuna…
Var mı samimim olarak üzülen…
Var mı bir tek ülke yanlarında…
Müslüman dünyadan, göstermelik birkaç çıkıştan öbür tıs yok.
Mısır dilsiz.
Arap dünyası dilsiz.
Rusya kendi derdinde…
Birkaç iki yüzlü, timsah dışında gözyaşı döken yok.
Samimi olalım, vuran Netanyahu üzere pespaye bir kasap olmasa, “Oh oldu” diyen bile çıkacak.

MEĞER O MOLLA DİKTATÖRLERİN GÜCÜ YALNIZCA İRANLI BAYANA YETİYORMUŞ

Şimdi güzelim ülke harabeye dönüyor.
Meğer o Molla abidesinin gücü yalnızca kendi ülkesinin bayanlarına, gençlerine yetiyormuş.
Kâğıttan bile değil, mikadan kaplanmış o Molla bozuntuları……
Şu trajediye bakın…
Kendi halkı bile yanında durmuyor bu Molla hanedanının…

ZAGROS DAĞLARININ ETEĞİNDE KÜÇÜK BİR MEZAR

Mahsa Amini bugün İran Kürdistan’ının Sakkez kentinde Ayşi Mezarlığında yatıyor.
Molla rejiminin ahlak militanları orada bile rahat bırakmadılar genç kızın ruhunu.
Mezarı birkaç sefer tahrip edildi…
O günden beri o mezarlık, direnen İran’ın “Kadın, Ömür ve Özgürlük” hareketinin sembolik merkezi haline geldi.
Şimdi işte tam da Zagroz dağlarının eteklerindeki o mezarlığı ve orada yatan Mahsa Amini’yi hatırlama vaktidir.
İran’ın, başlarını zorla örttürenlere karşı uğraş eden mazlum bayanlarını, özgürce eğlenebilmek isteyen gençlerini düşünme vaktidir.

“BİR GECE BİRDEN GELEBİLİR”DEN “BİR GECE APANSIZ GELEBİLİRLER”E

Orta Doğu’da herkese ders var İran’ın bu halinden.
Devir artık “Bir gece birden gelebilirim” dönemi değil…
“Ya bir gece apansız gelirlerse” devri…
Büyük devlet olmak ona buna efelenmek değil…
Düşmana karşı savaşı kazanmanın birinci kuralının, evvel kendi halkının gönlünü kazanmak olduğunu manaya vaktidir artık.

BİR GECE BİRDENBİRE YALNIZCA KENDİ HALKININ MESKENİNE GİDEBİLİYORMUŞ

İşte İran…
Gücü yalnızca kendi halklarına yetiyormuş…
Ezebildikleri tek ülke, kendi ülkeleriymiş;
Sindirebildikleri tek halk kendi halklarıymış.
Molla ve adamları her sabah kalkıp, parmaklarını bir ülkeye uzatıp, “Bir gece birdenbire gelebiliriz” diye celalleniyorlardı; oysaki fakat kendi ülkelerinde Mahsa Amini’lerin, muhaliflerin konutlarına “Bir gece aniden gidebiliyorlarmış.”

SONSUZ, HER GÜN İÇ CEPHEYİ GÜÇLENDİRELİM DİYENLERE

Büyük devlet mertebesine tankla, tüfekle, füzeyle IHA’yla değil… Vicdan, adalet ve refahla ulaşabilirsiniz.
Demokrasisi olmayan, halkına eşit muamele yapmayan, onları birleştirme yerine bölmeye çalışan, adaleti iktidarının kılıcı üzere kullanan, özgürlükleri ortadan kaldıran, önderin iki dudağını, “Ülkenin Rejimi” haline getiren bir ülkenin büyük devlet olması mümkün değilmiş.

BİR SEFER DAHA DİYORUM Kİ; SİZ BİR DE MAHSA AMİNİ’Yİ DÜŞÜNÜN

Gördük işte…
Bugünlerde “İç cepheyi güçlendirme” daveti yapanlara da kelamım bu…
Şehirlere bombalar yağarken her gece…
Siz bir de Mahsa Amini’yi düşünün…
O genç kızın ahını alanları değil, onların zulmettiği bayanı, bayanları düşünün…
Çünkü büyük devlet olmanın yolu evvel onları düşünmekten başlıyor…

Ertuğrul Özkök