Münih’te Türklerin adalet çabası… Almanya cinnet dedi, aileler isyan etti
Sizin hiç evladınız öldü mü?
Ya da şöyle sorayım, sizin hiç evladınız öldürüldü mü?
Sizin hiç başınıza silah dayandı mı?
Ya da şöyle sorayım başınıza dayanan silahın tetiğine iki defa basıldı mı?
İtiraf etmeliyim ki bu röportaj dizisi, yaklaşık 30 yıllık gazetecilik hayatımda yaptığım en güçlü röportajlardandı.
Hatta bir evladı bulunan kameraman arkadaşım çekim sırasında göz yaşlarını tutamadı, ağladı.
Peki neydi bizi bu kadar duygulandıran haber?
Hatırlayacağınız üzere 22 Temmuz 2016 tarihinde, Almanya’nın Münih kentinin en büyük alışveriş merkezi Olympia-Einkaufszentrum’da saat 18.00 civarında bir silahlı hücum meydana gelmişti.
Saldırı alışveriş merkezinin yanındaki McDonald’s’ta, uzun namlulu silah taşıyan 18 yaşındaki bir saldırganın silahını ateşlemesiyle başladı ve dördü Türk olmak üzere toplam 9 genç hayatının baharında, hayatını kaybetti.
Bu olay haberlere ölenlerin yalnızca uyrukları ile yansıdı lakin o ölenlerin her birinin isimleri, aileleri ve en değerlisi daha önlerinde yaşayacakları çok hoş bir hayatları, umutları, hayalleri vardı.
Armela, Can, Dijamant, Guiliano, Hüseyin, Roberto, Sabine, Selçuk, Sevda… Irkçı terörün kurbanları.
Yetkililer olayı ruhsal tedavi gören ve cinnet geçiren 18 yaşında İran asıllı Alman vatandaşı Ali Sonboly ismindeki bir gencin anlık bir krizi olarak görse ve olayı bu biçimde kapatmaya çalışsalar da saldırırının mağdurları bu isimlerin sistematik seçildiğine ve olayın bir terör olayı olduğunu düşünüyorlar. Hatta buna eminler.
Geçtiğimiz günlerde Muenchen OEZ Erinnern Derneği tarafından çok sağcı ve ırkçı atakta hayatını kaybeden dokuz kişi anısına bir futbol turnuvası düzenlendi.
Ben de oradaydım. Orada yaptığım röportajlarda ailelerin acılarına ortak oldum.
Üç sene üç ay sonra olayın terör olayından çıkıp sıradan bir cinnet olayına dönüştürülmesi ailelerin yüreğinde ikinci sefer yara açtı.
Acılı aileler bu olayın akabinde yalnız bırakılmaktan yakındılar ve içimi acıtan şu cümleyi kurdular; “Deniz Bey ortadan dokuz yıl geçti. Birinci kez bizimle ilgilenen, yanımızda olan bir Türk gazeteci oldu” dediler.
Bu sözleri onlar söylediler, benim boğazım düğümlendi.
Ve bu olayı neden bu kadar az gündeme getirdim diye kendime kızdım.
Röportajda Selçuk’un annesi haykırdı… “Münih’i uyandırmak istiyoruz, uyansın artık beşerler. Uyansınlar artık. Münih’te terör var. Benim iki çocuğum daha var ben onlar için savaşmak istiyorum. Bütün gençler için savaşmak istiyorum zira Münih’te terör diye bir şey, sağcılık diye bir şey var. Uyansınlar artık yoksa daha makus şeyler olacak” dedi.
Selçuk’un babası: Türk toplumundan yardım istiyoruz. Ardımızda durmasını istiyoruz. Zira bugün bana, yarın ona olduğu vakit o ağlayacak ben de onun ağladığına ağlayacağım. Yardımı da yanlış anlamayın maddi yardım değil. Yalnızca gerimizde dursunlar. Öykümüzü dinlesinler, yaşadıklarımızı duysunlar.
Diye feryat etti aileler.
Ailelerin tek isteği 22 Temmuz tarihinde OEZ’in önünde yapılacak olan anma merasiminde onların yanlarında olmamız.
Önce beşerim, sonra gazeteci. Ben o gün çok büyük bir aksilik olmazsa evvel insan olarak daha sonra gazeteci olarak geçtiğimiz yıl olduğu üzere yeniden orada olacağım ve bu olayın peşini bırakmayacağım.
Siz de orada olun ve bu acılı aileleri yalnız bırakmayın.
Ve gelin bugüne kadar yalnız bıraktığımız bu ailelere bundan sonra daima birlikte sahip çıkalım.
Şimdi lütfen hayatınızdan 8-9 dakikayı ayırın ve bu kıymetli röportajı sonuna kadar okuyun, izleyin.
Sol baştan ikinci Sibel Leyla ve üçüncü Hasan Leyla
- Sibel Leyla ve Hasan Leyla. Olayda hayatını kaybeden 14 yaşındaki Can Leyla’nın anne ve babası…
Sibel Leyla: 22 Temmuz 2016 tarihinde Münih Olympia Alışveriş Merkezi’nde sağcı terör hareketinde kaybettiğimiz oğlumuz için buradayız.
Hasan Leyla: 22 Temmuz’u hatırlatmak ismine bu turnuvayı düzenliyoruz. Bizim çocuklarımızın hepsi esasen futbolcuydu. Can, Selçuk, Guliano, Roberto. Onların sevdiği bir hobisini niçin burada bir aktiflik olarak yapmayalım dedik. Olayda hayatını kaybeden Can ile Selçuk’un oynadığı eski gruplarını turnuvaya davet ettik. Onlar da davetimizi kırmayıp geldiler.
Deniz Gezginci: Acınız dinmiyor çok uygun anlıyorum. Bu olayı hatırlatmaya da devam edeceksiniz biliyorum. Biraz da ilgi bekliyorsunuz anladığım kadarıyla.
Sibel Leyla: Evet zira bu terör olayını Münih Belediyesi, yetkili kurumlar ve medya üç yıl üç aydır halkın beynine cinnet olayı olarak empoze etmeye çalışıyorlar. Bizim gayretimiz bu türlü başladı. Biz bu olayın sağcı terör aksiyonu olduğundan eminiz. Zira bir sürü bununla ilgili sağcı terör hareketi olarak. Üç yıl üç ay maalesef cinnet Aslında olay tüm açıklığıyla muhakkaktı ve bu olay sağcı bir terör aksiyonuydu. Bu algıyı üç yıl üç ay bu halde oluşturmayı başardılar ancak bu atağın bu türlü olmadığı ortadaydı. Biz olan olayları unutmamak, unutturmamak için, bu olayın gerçekliği aydınlığa çıksın diye çabamızı devam ediyoruz.
Sol baştan dördüncü sırada Süleyman Dayıcık
- Süleyman Dayıcık… Olayda hayatını kaybeden 17 yaşındaki Hüseyin Dayıcık’ın babası
Deniz Gezginci: Bugün OEZ saldırısını hatırlatmak için buradasınız, ırkçı ataklara karşı buradasınız. Bugünle ilgili neler söyleyeceksiniz?
Süleyman Dayıcık: Bugün burada bu turnuvanın düzenlenmesi benim için çok hoş bir şey oldu. Zira benim çocuklarımda Harthof kadrosunda oynuyordu. O günleri hatırlattı bana. Çocuğunuz öldüğü vakit elimizden bir şey gelmiyor. Maalesef biz evladımızı kaybettik ve bu acıyla yaşamaya devam ediyoruz. Bu çeşit ataklarda diğer çocuklar ölmesin diye mümkün olduğu kadar her tarafa koşturmaya çalışıyoruz Yalnızca halk bu acıyı yaşamasın diye. Nedense daima yabancılar yaşıyor.
5 yaşında öldürülen Selçuk Kılıç’ın anne babası
- Olayda şimdi 15 yaşında öldürülen Selçuk Kılıç’ın anne babası
Deniz Gezginci: Olayın akabinde dokuz yıl geçti. Acınız devam ediyor. Bugün de bir anma günü düzenleniyor. Bugünle ilgili neler söyleyeceksiniz?
Selçuk’un Annesi: Bu türlü bir anma gününde Münih’te bu kadar insanın toplanmasına çok seviniyoruz. Bu türlü bir olay olduktan üç sene üç ay sonra olayın katilinin cinnet geçirdiği söylendi. Bizim sorumuz şu; “Üç sene üç ay sonra bir anda ne değişti de bu olay terör olayından çıkıp cinnet olayına dönüştü” Bunu çok merak ediyoruz. Bu beşerler, siyasetçiler artık karşımıza geçip gözlerimizin içine bir baksınlar ve bize gerçeği anlatsınlar. Bu üç sene üç ayda bizden ne sakladılar. O gece sabaha kadar bizi çocuğumuz ile ilgili bilgilendirmediler. Sabah 04 – 04.30’a kadar sokaklarda çocuğumuzu aradık. Münih’i uyandırmak istiyoruz, uyansın artık beşerler. Olayla cinnet geçiren bir katil olduğu için kimse ilgilenmedi. Çocuğumuzu kaybettikten sonra herhâlde en çok ikinci sefer yara açtı yüreğimize. Uyansınlar artık. Münih’te terör var. Benim iki çocuğum daha var ben onlar için savaşmak istiyorum. Bütün gençler için savaşmak istiyorum zira Münih’te terör diye bir şey, sağcılık diye bir şey var. Uyansınlar artık yoksa daha makus şeyler olacak.
Engin Kılıç (Selçuk’un babası): 2016 yılında Almanya’da terör akınında çocuğumuzu kaybettik. Bizim toplumdan istediğimiz şey bizim yerimize düşmesinler. Mikrofonun kameranın karşısına geçip sağdan soldan hiç tanımadıkları insanlardan yardım isteyecekleri duruma gelmesinler. Bizim tek istediğimiz o. O denli bir şeyler çevirdiler ki üç sene üç ay boyunca yok cinnet geçirme olayları yok çocuk hastaydı yok şöyleydi yok böyleydi insanların başına, beynine bunu kazıdılar. Şu anda biz insanlara ne dersek diyelim bize acıdıkları için tamam tamam diyorlar. Beşerler bile yeri geliyor terör saldırısı olduğunu kabul etmiyor. Biz bunun sahiden terör saldırısı olduğunu insanlara anlatıp, dikkat etmelerini istiyoruz. Ve bizim Türk toplumundan yardım istiyoruz. Gerimizde durmasını istiyoruz. Zira bugün bana yarın ona olduğu vakit o ağlayacak ben de onun ağladığına ağlayacağım. Zira bizim içimizde o denli bir yara açıldı ki hani bu türlü bir yara kabuğu vardır ya iyileşmez bu türlü bir hastalık vardır. O kabuk çıktıkça kanamaya başlıyor. Muhakkak biz öteki birisinin bu türlü bir acı çekmesini istemiyoruz. Bizim savaşımız bu yüzden. Benim Allahtan istediğim tek bir şey var. Siz ve sizin üzere gazeteciler elinize mikrofonu alpta bir aile ile daha röportaj yapmak zorunda kalmayın. Bizim savaşımız bu. Yani kimse artık bizim çocuğumuzu kimse geri getiremez. Bu olay artık bizlik bir olay değil. Toplumun üzerine kambur olmuş bir olay. Sizin aracılığınızla da yalnızca kendi vatandaşlarımızdan da demek istemiyorum. İnsanlardan yardım bekliyoruz. Yardımı da yanlış anlamayın maddi yardım değil. Yalnızca gerimizde dursunlar. Öykümüzü dinlesinler, yaşadıklarımızı duysunlar.
- Hüseyin Özdemir (Olayı canlı yaşayan tanık)
Hüseyin Özdemir: 20 yıldır hakemlik yapıyorum. Bugün de bu turnuva için buraya geldim. Bugün benim için de manalı bir gün zira bu olayın içinde ben de vardım. O gün Olympia Alışveriş Merkezi’ndeydim ve ölen bireyleri canlı olarak gördüm. Bugün hüzünlü bir gün lakin dayanışma günü. Bugünlerde bir arada olmak her vakit düzgündür.
Hüseyin Bayri
- Hüseyin Bayri (Saldırıda başına silah dayanan tanık)
Hüseyin Bayri: 1986 doğumluyum 38 yaşındayım. Üç çocuk babasıyım. Moosach’ta doğdum orada yaşıyorum. O gün akında oradaydım ve Guliano benim yanımda vefat etti. Ona birinci yardım yaparken saldırgan yanıma geldi. Silahı başıma dayadı. Silahı başımda görünce kelime-i şahadet getirdim. İki sefer tetiğe bastığını duydum. O sırada bayılmışım. Daha sonra beni polis uyandırdı. Meğerse teröristin mermisi bitmiş. Doldurmadan içeriye koştu orada doldurdu ve insanları öldürmeye devam etti.
Deniz Gezginci: O günden sonra hayatında neler değişti?
Hüseyin Bayri: O günden sonra insanların ortasına giremiyorum. O dehşet kaldı bende. Ufak bir ses olsun, fazla bir gürültü olsun korkuyorum. Bir de bende o günle ilgili travma kaldı. O günü daima yaşıyorum. Geceleri sakin koltukta uzanırsam bütün senaryo yeniden gözümün önüne geliyor. Olayın akabinde dokuz sene geçti fakat olay benim için güya dün olmuş üzere. Hala daha ruhsal tedavi görüyorum. Haftada bir psikoloğa gidiyorum. Kolay bir gün değildi. Daha atlatamadım lakin atlatmaya çalışıyorum.
Deniz Gezginci
